Jesienią 1939 roku niemieckie uniwersytety są podporządkowane nazistom od 1933 roku. Nationalsozialistischer Deutscher Studentenbund (NSDStB, Narodowosocjalistyczny Związek Studentów Niemieckich) kieruje życiem studenckim i nadzoruje wykładowców. Brał też udział w usuwaniu żydowskich profesorów i studentów oraz w paleniu książek 10 maja 1933 roku. Przynależność do jego organizacji ułatwia egzaminy, stypendia i dostęp do kariery.
Pochodzący ze skromnej rodziny student medycyny musi zapisać się na semestr. Na jego pokoleniu ciąży już służba pracy (Reichsarbeitsdienst), a potem obowiązek wojskowy, wojna zaś dopiero co wybuchła na wschodzie.
Może zaangażować się czynnie w nazistowskie struktury kontroli, dostosować się w milczeniu, by dalej studiować, albo spróbować dyskretnie się wycofać, ryzykując marginalizację.
Zdecydowana większość niemieckich studentów wybrała konformizm: wstępowali do struktur nazistowskich (NSDStB, organizacje studenckie, Reichsarbeitsdienst) albo uczestniczyli w nich dla pozoru – z karierowiczostwa lub ze strachu, bez zaangażowania ani oporu. Już w 1933 roku NSDStB ujednolicił (Gleichschaltung) uniwersytety, objął kontrolą studentów i przyczynił się do wykluczenia Żydów oraz przeciwników; w 1939 roku to panowanie było rutyną, a otwarta opozycja pozostawała marginalna i niebezpieczna. Ciche dostosowanie się było najczęstszym udokumentowanym zachowaniem.
T01-122