W ciągu kilku lat reżim nazistowski zabrał się do wciągnięcia w swoje szeregi całej niemieckiej młodzieży. Hitlerjugend (Młodzież Hitlerowska) dla chłopców i Bund Deutscher Mädel dla dziewcząt organizują i nadzorują czas wolny, sport oraz szkolenie ideologiczne. Ustawa z 1936 roku, uzupełniona w marcu 1939 roku, czyni przynależność w praktyce obowiązkową: uchylanie się od udziału w organizacji staje się podejrzaną anomalią.
Dla rodzin, zwłaszcza tych, które zachowują zastrzeżenia – z wiary religijnej, przywiązania do wolności czy zwykłej nieufności – wcielanie dzieci jest codziennym dylematem sumienia. Państwo wtrąca się do wychowania, kieruje lojalność ku Führerowi i czyni z dziecka potencjalnego informatora w obrębie domu.
Wcielasz się w niemiecką rodzinę, mało entuzjastyczną, ale ostrożną. Pozwolić dziecku wstąpić w pełni do Hitlerjugend, by nie narażać go na izolację i oszczędzić mu kłopotów? Pójść na ugodę, ograniczając jego udział do absolutnego minimum, nie rzucając się w oczy? A może jawnie się sprzeciwić, ryzykując sankcje, wpisanie do kartoteki, a nawet represje? Ten wybór decyduje o przyszłości dziecka i o bezpieczeństwie wszystkich.
Przytłaczająca większość niemieckich rodzin, z przymusu lub z przekonania, włącza dzieci do organizacji młodzieżowej albo angażuje się w nią w pełni: w przededniu wojny prawie cała młodzież w odpowiednim wieku jest zapisana, bo przynależność stała się obowiązkowa. Jawny opór pozostaje marginalny i niebezpieczny; nieliczne przejawy sprzeciwu – grupy niepokornej młodzieży, odmowy z powodów religijnych, jak u Świadków Jehowy – są surowo tłumione. Kontrola nad młodzieżą to jedna z najskuteczniejszych dźwigni reżimu: kształtuje pokolenie wychowane w posłuszeństwie i ideologii, którego część przeleje krew na frontach wojny, jaką Hitler zamierza wywołać.
T00-032