Jesienią 1939 roku Wielka Brytania w stanie wojny zależy od węgla: potrzebują go fabryki, domy, koleje i flota. Mobilizacja zabrała jednak do wojska wielu doświadczonych górników, inni odeszli do lepiej płatnych gałęzi przemysłu, więc wydobycie kuleje, choć zapotrzebowanie wojenne gwałtownie rośnie. „Dziwna wojna” nie przyniosła jeszcze wielkich bombardowań, ale zbliża się zima.
Mines Department, podlegający Board of Trade, jeszcze przed wojną przygotował plany kontroli dystrybucji i cen węgla. Sojusznicza Francja, duży odbiorca brytyjskiego węgla, domaga się masowych dostaw właśnie wtedy, gdy rosną potrzeby krajowe.
Urzędnik, któremu powierzono tę sprawę, musi rozstrzygnąć, jak podzielić deficytowy surowiec. Czy wprowadzić ścisłą kontrolę państwa i przydzielać węgiel w pierwszej kolejności przemysłowi wojennemu istniejącymi kanałami handlu? Czy najpierw zrealizować program eksportu do Francji, ryzykując trudności w zaopatrzeniu kraju? A może pozwolić, by niedobór rozdzieliły rynek i ceny? Ta decyzja rozstrzyga naraz o wysiłku wojennym, o sojuszu i o tym, czy domy będą zimą ciepłe.
Rząd brytyjski obejmuje dystrybucję i cenę węgla kontrolą, opierając się na istniejących kanałach handlu i na Mines Department, oraz ustanawia system priorytetów na rzecz gałęzi przemysłu niezbędnych dla wojny, starając się jednocześnie dotrzymać dostaw dla Francji. Górnictwo węglowe zostaje wpisane do Schedule of Reserved Occupations, wykazu zawodów chronionych przed poborem, lecz niedobór siły roboczej utrzymuje się przez całą wojnę – pod koniec 1943 roku doprowadzi do przymusowego kierowania poborowych do kopalń – tak zwanych „Bevin Boys”. Powszechne racjonowanie opału w domach zostanie zaproponowane dopiero w 1942 roku (plan Beveridge’a, oparty na przydziale na gospodarstwo domowe i na osobę), po czym wobec sprzeciwu opinii publicznej zostanie porzucone. Epizod pokazuje „dziwną wojnę” jako okres uczenia się ograniczeń i gospodarki sterowanej.
T01-121