, Reichsführer-SS i szef niemieckiej policji, od 8 listopada 1939 roku kieruje śledztwem w sprawie zamachu, który o mały włos nie zabił Hitlera. Tego wieczoru w monachijskim , gdzie Hitler co roku obchodzi rocznicę nieudanego puczu z 1923 roku, bomba ukryta w filarze za trybuną eksplodowała o 21.20, 13 minut po jego wyjściu, zabijając 8 osób i raniąc około 60.
Sprawca jest już w rękach Himmlera. , 36-letni stolarz z Wirtembergii, został aresztowany tego samego wieczoru w Konstancji, gdy usiłował przedostać się do Szwajcarii. Przesłuchiwany brutalnie przez gestapo i policję kryminalną, w połowie listopada przyznaje się: działając sam, drążył filar przez 30–35 nocy, ukradł materiały wybuchowe i zbudował własny mechanizm zegarowy. Śledczy nie znajdują żadnych wspólników.
Hitler nie chce uwierzyć w działanie jednego człowieka i żąda poznania zleceniodawców. Już 9 listopada SD uprowadził w , na granicy holenderskiej, 2 oficerów brytyjskiego wywiadu, Sigismunda Payne'a Besta i Richarda Henry'ego Stevensa. ze swojej strony naciska, by wskazać Otto Strassera, dawnego dygnitarza nazistowskiego, który został opozycjonistą na wygnaniu.
Himmler musi ustalić wersję oficjalną: przyznać, że Niemiec działał w pojedynkę, co grozi uczynieniem z niego bohatera; przedstawić Elsera jako narzędzie podziemnej siatki komunistycznej; albo oskarżyć brytyjskie służby specjalne i Strassera, wykorzystując pojmanie w .
Himmler oskarża brytyjskie służby specjalne i Otto Strassera. 21 listopada 1939 roku komunikat Reichsführera-SS ogłasza aresztowanie Elsera i twierdzi, że Intelligence Service sfinansowała zamach zorganizowany przez Strassera; następnego dnia prasa publikuje zdjęcia Besta i Stevensa obok zdjęcia Elsera. Te powiązania są zmyślone: przesłuchania prowadzone w Berlinie od 19 do 23 listopada nie ujawniają żadnego zleceniodawcy. Elser nigdy nie staje przed sądem. Reżim trzyma go jako „więźnia specjalnego” w Sachsenhausen, a potem w , z myślą o wielkim procesie po zwycięstwie. 9 kwietnia 1945 roku, gdy zbliżają się alianci, zostaje zamordowany strzałem w . Protokół jego przesłuchań, odnaleziony w 1964 roku przez historyka Lothara Gruchmanna, potwierdza, że działał sam. Przez długi czas podejrzewany o to, że był czyimś narzędziem, Elser jest dziś uznawany za jedną z wielkich postaci niemieckiego oporu wobec nazizmu.
T01-045