W stolicy Rzeszy garstka zagranicznych korespondentów próbuje opowiedzieć światu o marszu ku wojnie. Wśród nich Amerykanin z radia CBS, który prowadzi także osobisty dziennik. Berlin pod koniec sierpnia 1939 roku huczy od pogłosek: podpisano właśnie pakt z Moskwą, wojska się koncentrują, nazistowska prasa wylewa potoki szaleńczej propagandy antypolskiej.
Praca pod reżimem nazistowskim jest zajęciem niebezpiecznym. Cenzura nadzoruje każdą depeszę; ministerstwo propagandy Goebbelsa organizuje konferencje prasowe, na których przeinacza się fakty; zbyt niezależnemu dziennikarzowi grozi wydalenie, a może i coś gorszego. Pozostanie na miejscu oznacza jednak także bycie bezpośrednim świadkiem historycznego przełomu.
Shirer staje przed dylematem zawodowym i moralnym. Relacjonować to, co widzi i rozumie, obchodząc cenzurę za cenę wydalenia i utraty punktu obserwacyjnego? Stosować autocenzurę, by pozostać na miejscu i dalej informować, choćby w ograniczony sposób? A może opuścić Niemcy, dla bezpieczeństwa i by nie służyć, choćby mimowolnie, machinie propagandowej? Od tego wyboru zależy jego misja świadka.
Shirer wybiera autocenzurę, by pozostać na miejscu i dalej informować: zostaje w Berlinie, w audycjach liczy się z cenzurą, a w dzienniku zapisuje to, czego nie może powiedzieć na antenie. Pozostanie tam do końca 1940 roku, dostarczając amerykańskim słuchaczom cennych reportaży o Niemczech w stanie wojny, po czym wyjedzie, gdy presja stanie się zbyt silna. Jego Dziennik berliński, a potem monumentalny Wzlot i upadek Trzeciej Rzeszy będą należały do najczęściej czytanych świadectw o dojściu nazizmu do potęgi i jego apogeum. Praca zagranicznych korespondentów z 1939 roku pozostawiła historii spojrzenie od wewnątrz, wydarte cenzurze.
T00-043