Na początku lutego 1941 roku operacja Compass osiąga apogeum. Po Tobruku i Dernie włoska wycofuje się w pośpiechu wzdłuż wybrzeża Cyrenajki ku Trypolisowi, drogą Via Balbia. Generał O'Connor dowiaduje się z wywiadu, że nieprzyjaciel nie zamierza bronić Bengazi i chce umknąć na zachód.
O'Connor chwyta okazję do decydującego manewru: odciąć włoski odwrót, wysyłając kolumnę przez pustynne obszary Dżebelu, by zagrodzić drogę przybrzeżną na południe od Bengazi, zanim główne siły włoskie się wymkną. Ale jego środki są na wyczerpaniu: ma już tylko garstkę sprawnych czołgów, transport jest zużyty, zaopatrzenie rozciągnięte na setki kilometrów. Kolumna przechwytująca – – musiałaby sama utrzymać pozycję, znacznie słabsza liczebnie, wobec całej uciekającej armii.
O'Connor musi rozstrzygnąć: spróbować śmiałego wyścigu przez pustynię, by zastawić pułapkę na 10 Armię, ryzykując rozbicie własnej kolumny; ostrożnie podążać za nieprzyjacielem wybrzeżem, nie odcinając go; albo zatrzymać się, by odbudować wyczerpane siły.
O'Connor odważa się wysłać kolumnę, by odcięła drogę przybrzeżną. przekracza Dżebel i 5 lutego zajmuje pozycję na Via Balbia w Beda Fomm, na południe od Bengazi, tuż przed nadejściem uciekinierów. Przez 2 dni garstka Brytyjczyków powstrzymuje chaotyczne ataki znacznie liczniejszej armii włoskiej; 7 lutego kapituluje – około 25 000 kolejnych jeńców, około stu czołgów, setki dział. O'Connor zawiadamia o zwycięstwie słynnym komunikatem. W 2 miesiące operacja Compass zniszczyła 10 dywizji włoskich i posunęła się o blisko 800 km. Triumf nie będzie jednak miał ciągu dalszego: przybycie Rommla i przerzucenie sił do Grecji sprawią już wiosną, że niemal cały zdobyty teren zostanie utracony.
T06-015