Od września 1940 roku armia włoska Grazianiego zajmuje pas egipskiej pustyni wokół Sidi Barrani, gdzie zbudowała szereg umocnionych obozów, nie napierając na pozycje brytyjskie. Naczelny dowódca na Bliskim Wschodzie, Wavell, i dowódca , generał , dysponują siłami znacznie mniej licznymi: zaledwie 2 dywizjami, 7 Dywizją Pancerną i 4 Dywizją Indyjską, wobec około 10 dywizji włoskich.
Kryptolodzy w Kairze złamali jednak włoskie szyfry, odsłaniając dokładne rozmieszczenie obozów i poważną słabość: niebronione odstępy między nimi. O'Connor opracował śmiały, 5-dniowy rajd, mający uderzyć z zaskoczenia w te luki, a następnie się wycofać.
9 grudnia atak wbija się w ugrupowanie włoskie. Pierwsze obozy padają szybko, jeńcy napływają tysiącami, a przeciwnik rozsypuje się bardziej, niż przewidywano. O'Connor staje wtedy przed wyborem, którego się nie spodziewał: trzymać się ograniczonego rajdu, postanowionego z braku rezerw, albo przekształcić operację w ofensywę wykorzystującą sukces w kierunku Libii, ryzykując rozciągnięcie i tak kruchych linii zaopatrzenia.
O'Connor wykorzystuje przełamanie i ściga wroga w kierunku Libii. Sidi Barrani pada już 10 grudnia, wraz z dziesiątkami tysięcy jeńców; umocnione obozy załamują się jeden po drugim. To, co miało być 5-dniowym rajdem, zamienia się w jedną z najbłyskawiczniejszych ofensyw wojny: przekracza granicę, zajmuje Sollum i pędzi ku Bardii i Tobrukowi. W 2 miesiące operacja Compass zniszczy 10 dywizji włoskich, weźmie ponad 130 000 jeńców i posunie się o blisko 800 km, aż do Beda Fomm. Sukces, osiągnięty przez garstkę ludzi, jest tak całkowity, że wkrótce skłoni Hitlera do wysłania Rommla na ratunek sojusznikowi. O'Connor uosabia tu śmiałość dowódcy, który zamienia zagon w zwycięstwo strategiczne.
T06-001