Po klęsce Włochów pod Sidi Barrani operacja Compass toczy się dalej, ku Libii. Twierdza Bardia w Cyrenajce, broniona przez 4 dywizje włoskie pod dowództwem generała Bergonzolego („Elektryczna Broda”), zagradza drogę do Tobruku. Jej umocnienia są poważne: pierścień fortyfikacji, rowy przeciwczołgowe, zasieki z drutu kolczastego i pola minowe.
Szturm ma przeprowadzić generała majora Ivena Mackaya – pierwszy w tej wojnie szturm pod australijskim dowództwem. Dywizja nie jest jednak w pełnym składzie, brakuje jej czołgów i musi polegać na garstce brytyjskich ciężkich czołgów Matilda oraz na artylerii. Doktryna przewiduje otwarcie wyłomu w obwodzie obrony, zneutralizowanie artylerii nieprzyjaciela, a następnie wprowadzenie wojsk pancernych.
Mackay musi zdecydować, jak zaatakować umocnioną pozycję ograniczonymi środkami: uderzyć frontalnie możliwie jak najszybciej, mimo niepełnego stanu swoich sił; poczekać na posiłki i silniejsze wsparcie pancerne, ryzykując, że przeciwnik się pozbiera; albo poprzestać na oblężeniu. Na wyborze ciąży presja czasu – trzeba od razu iść dalej na Tobruk.
Mackay przebija obwód obrony możliwie najszybciej, mimo niepełnych sił. otwiera wyłom o świcie 3 stycznia 1941 roku, piechota posuwa się za zaporą artyleryjską, a Matildy wykorzystują przerwę w obronie. W 3 dni Bardia pada: około 40 000 włoskich jeńców, setki dział, przy niewielkich stratach australijskich. Bergonzolemu znów jednak udaje się zbiec. Zwycięstwo potwierdza wartość australijskiej piechoty i przewagę Matild, niemal odpornych na ogień włoskich dział. Bez żadnej przerwy dywizja rusza na Tobruk, który padnie 3 tygodnie później. Bardia pokazuje bezlitosny mechanizm operacji Compass: metodyczne szturmy, dobrze skoordynowane wsparcie pancerne i artyleryjskie, wobec przeciwnika licznego, lecz słabo wyposażonego i zdemoralizowanego.
T06-006