W 1940 roku Włochy opanowały Somalię Brytyjską i zagroziły Sudanowi oraz Kenii ze swojej rozległej kolonii Włoskiej Afryki Wschodniej (Etiopia, Erytrea, Somalia), gdzie wicekról, książę Aosty, dowodzi setkami tysięcy ludzi – odciętych jednak od wszelkich dostaw od chwili wejścia Włoch do wojny, a ich zapasy paliwa i amunicji nieubłaganie się kurczą.
Generał dowodzi z Chartumu siłami skromnymi, lecz zahartowanymi w boju, w tym 4 i 5 Dywizją Indyjską. Wavell wyznaczył mu podwójny cel: zabezpieczyć Sudan i ponownie otworzyć szlaki morskie Morza Czerwonego, niezbędne do zaopatrywania Egiptu. Włosi, świadomi swojej izolacji, zaczęli wycofywać się ze swoich wysuniętych pozycji.
W połowie stycznia 1941 roku Platt obiera za cel Kassalę, miasto graniczne zajęte przez Włochów w 1940 roku. Teren i klimat są surowe, a jego środki ograniczone. Musi zdecydować, jak szeroko zakrojone mają być jego działania: zdecydowane natarcie, by zepchnąć wycofującego się przeciwnika; ostrożne posuwanie się naprzód, by oszczędzić nieliczne siły; albo samo zabezpieczenie Sudanu bez wkraczania do Erytrei.
Platt atakuje zdecydowanie, by wykorzystać włoski odwrót aż do Erytrei. Gdy Włosi opuszczają Kassalę w nocy z 18 na 19 stycznia 1941 roku, jego dywizje indyjskie depczą im po piętach i przekraczają granicę erytrejską, zajmując Agordat, a potem natykając się na potężną górską pozycję pod Keren. W połączeniu z ofensywą z Kenii na południu (generał Cunningham) i wspieranym przez Brytyjczyków powstaniem etiopskim natarcie Platta zapoczątkowuje odbicie Włoskiej Afryki Wschodniej. Keren okaże się jednak znacznie twardszą zaporą. Izolacja logistyczna księcia Aosty, od dawna przewidziana przez brytyjski sztab, okazuje się rozstrzygająca: pozbawione zaopatrzenia włoskie siły w Afryce Wschodniej są skazane na powolne uduszenie, bez względu na początkową przewagę liczebną.
T06-010