Po upadku Bardii operacja Compass przechodzi bez przerwy do Tobruku, głębokowodnego portu w Cyrenajce. Jego zdobycie jest celem o pierwszorzędnym znaczeniu: dysponowanie wysuniętym portem oszczędziłoby Brytyjczykom konieczności zaopatrywania ofensywy drogą lądową liczącą blisko 700 km z Aleksandrii. Twierdzy broni włoski garnizon liczący około 25 000 ludzi pod dowództwem generała Pitassi Mannelli, za obwodem umocnień jeszcze rozleglejszym niż pod Bardią.
Mackaya, zwycięska już pod Bardią, prowadzi szturm, znów wspierana przez garstkę czołgów Matilda i artylerię. Wyzwanie jest to samo, tylko większe: pokonać rów przeciwczołgowy i zasieki, zneutralizować artylerię przeciwnika, a następnie rozwinąć sukces. Australijczycy chcą ponadto zdobyć port i jego urządzenia w stanie nienaruszonym, by od razu posłużyły zaopatrzeniu dalszych działań.
Mackay musi zdecydować o tempie i celu priorytetowym: przeprowadzić szybki szturm, by skorzystać z rozpędu i włoskiego zamętu; poświęcić czas na metodyczne przygotowanie, ryzykując, że przeciwnik złapie oddech; albo skupić wysiłek na zdobyciu nienaruszonych urządzeń portowych.
Mackay prowadzi szybki szturm, by wykorzystać rozpęd i włoski zamęt, bez przerwy po zwycięstwie: szturm, rozpoczęty o świcie 21 stycznia 1941 roku według tego samego wzoru co pod Bardią, przebija obwód obrony; 22 stycznia Tobruk wpada w ręce Australijczyków wraz z garnizonem – około 25 000 jeńców – i w znacznej mierze nienaruszonym portem, co natychmiast odciąży brytyjską logistykę. Zwycięstwo jest błyskotliwe, ale natarcie wyczerpuje ludzi i sprzęt, a czołgów Matilda zaczyna brakować. Operacja Compass mimo to toczy się dalej na zachód: Derna, potem wyścig do Beda Fomm. Tobruk wróci na pierwszy plan kilka tygodni później – tym razem oblężony przez Rommla – a jego australijski garnizon wytrzyma tam kilkumiesięczne oblężenie, które uczyni z niego symbol alianckiego oporu w Afryce.
T06-011