Stany Zjednoczone prawie nie produkują kauczuku naturalnego: zależą niemal całkowicie od Malajów i Holenderskich Indii Wschodnich. Praktycznie cały ten surowiec płynie azjatyckimi szlakami morskimi, które wojna na Pacyfiku mogłaby przeciąć z dnia na dzień.
Odkąd w 1940 roku powstała Rubber Reserve Company, RFC gromadzi kauczuk naturalny kupowany od producentów. Ale przemysłowcy naftowi i chemiczni naciskają na rząd, by finansował także fabryki kauczuku syntetycznego, wciąż na niemal eksperymentalnym etapie i uważane za bardzo kosztowne.
Środki publiczne są ograniczone, a każdy dolar włożony w niepewne fabryki to dolar mniej na tworzenie zapasów dostępnych od ręki. musi rozstrzygnąć między bezpieczeństwem fizycznego zapasu a przemysłową stawką na kauczuk syntetyczny.
i RFC postawili na masowe magazynowanie kauczuku naturalnego i przyhamowali program kauczuku syntetycznego, uznawany za marnotrawstwo publicznych pieniędzy, dopóki Daleki Wschód pozostawał otwarty. Dotowany program kauczuku syntetycznego został nawet anulowany w lutym 1941 roku. Gdy Japonia na początku 1942 roku zdobyła Malaje, Singapur i Holenderskie Indie Wschodnie, Stany Zjednoczone utraciły dostęp do około 90% swojego kauczuku. Zgromadzony zapas wystarczał zaledwie na mniej więcej rok do 18 miesięcy zużycia, co wywołało poważny kryzys kauczukowy oraz awaryjny program kauczuku syntetycznego, który nabrał rozmachu dopiero w latach 1943–1944.
T06-042