Załamanie się Włochów w Cyrenajce niepokoi Hitlera: utrata Libii otworzyłaby Brytyjczykom drogę do Tunezji i zagroziła południowemu skrzydłu Osi, na kilka miesięcy przed operacją Barbarossa. Mussolini, który odrzucał wszelką pomoc niemiecką, musi ustąpić. 6 lutego 1941 roku Hitler przyjmuje w Berlinie generała porucznika Erwina Rommla, bohatera kampanii francuskiej, i powierza mu dowództwo niemieckiego korpusu ekspedycyjnego – przyszłego – wysyłanego do Trypolitanii.
Zadanie wyznaczone przez Hitlera ma charakter ściśle obronny: zatrzymać brytyjskie natarcie, utrzymać Trypolis, nie dopuścić do przebicia w stronę Tunezji. Sam Rommel przybywa do Trypolisu 12 lutego, a pierwsze oddziały niemieckie () lądują tam 2 dni później; ma jeszcze nadejść . Brytyjczycy tymczasem zatrzymali natarcie pod El Agheila i kierują swoje najlepsze jednostki do Grecji.
Rommel zastaje przeciwnika osłabionego i rozciągniętego. Musi zdecydować, w jakim duchu poprowadzi kampanię: trzymać się obronnych wytycznych Berlina i Rzymu i poczekać na przybycie wszystkich swoich sił, albo jak najszybciej przejąć inicjatywę i uderzyć, licząc na chwilową słabość wroga.
Rommel przeszedł do ofensywy bez zwłoki, wykorzystując słabość Brytyjczyków, wbrew rozkazom. Już pod koniec marca 1941 roku – nie czekając ani na wszystkie swoje siły, ani na zgodę przełożonych – rozpoczął ofensywę, która w ciągu kilku tygodni odebrała niemal cały teren zdobyty w operacji Compass, objęła Tobruk oblężeniem i odrzuciła Brytyjczyków aż do granicy egipskiej. Ta śmiałość przyniosła mu przydomek „Lisa Pustyni” i legendę, która wykroczyła poza obozy walczących stron. Zapoczątkowała jednak także 2 lata wyczerpującej wojny na pustyni, w której , któremu stale brakowało zaopatrzenia (Malta przecinała drogę jego konwojom), został w końcu rozgromiony pod El Alamein, a potem w Tunezji w 1943 roku. Przybycie Rommla w lutym 1941 roku przekształciło drugorzędny teatr działań w jeden z najsłynniejszych teatrów tej wojny.
T06-016