Rommel, który w lutym przybył do Trypolisu, otrzymał misję czysto obronną: utrzymać Trypolitanię i nie atakować, dopóki nie nadejdą wszystkie jego siły, co przewidziano na maj. Jego niemieccy i włoscy przełożeni wyraźnie zakazali mu jakiejkolwiek ofensywy. Generał widzi jednak po drugiej stronie osłabionego przeciwnika: Brytyjczycy zatrzymali natarcie pod El Agheila i, co ważniejsze, skierowali swoje najlepsze jednostki – Australijczyków, zaprawione w boju wojska pancerne – do Grecji, zostawiając w Cyrenajce garnizon szczupły i niedoświadczony.
Rommel obserwuje słabość przeciwnika. Rozpoznanie walką pokazuje mu, że brytyjska pozycja pod El Agheila jest słabo obsadzona; zajmuje ją 24 marca bez trudu. Dalej rozciąga się Cyrenajka, którą Brytyjczycy świeżo odebrali Włochom.
Wybór jest jasny i obciążony niesubordynacją: wykonać rozkazy i poczekać do maja ze wszystkimi siłami; przeprowadzić ograniczone natarcie, by poprawić swoje pozycje; albo natychmiast, tylko siłami, którymi już dysponuje, i wbrew instrukcjom, rozpocząć ofensywę w głąb, by wykorzystać chwilową słabość wroga, stawiając na szybkość i śmiałość.
Rommel natychmiast rozpoczyna ofensywę w głąb, wbrew rozkazom. Nie czekając ani na posiłki, ani na zgodę, pod koniec marca podejmuje błyskawiczną ofensywę: jego kolumny przekraczają pustynię Cyrenajki, zajmują Mersa Brega, Agedabię, Bengazi, Dernę, Mechili. W ciągu około 10 dni niemal cały teren zdobyty w operacji Compass zostaje utracony; brytyjscy generałowie O’Connor i Neame dostają się do niewoli, a garnizon Tobruku zostaje oblężony. Śmiałość Rommla, sprzeczna ze wszystkimi jego rozkazami, tworzy jego legendę „Lisa Pustyni”. Zapoczątkowuje jednak także 2 lata wojny na pustyni, w której , stale cierpiący na brak zaopatrzenia, będzie się miotał między spektakularnymi przełamaniami a odwrotami, aż do El Alamein. Zakład z marca 1941 roku przekształca drugorzędny front w teatr o pierwszorzędnym znaczeniu.
T07-004