Generał , zwycięzca operacji Compass, został odwołany z dowodzenia w polu i odesłany na odpoczynek do Egiptu. Gdy niespodziewana ofensywa Rommla w ciągu kilku dni pogrąża siły brytyjskie w Cyrenajce w chaosie, Wavell w trybie pilnym odsyła go na front – nie po to, by przejął dowodzenie, które powierzono generałowi Neame'owi, lecz jako doradcę, ze względu na jego znajomość terenu.
Sytuacja szybko się pogarsza: niemieckie kolumny przełamują obronę i pędzą na Mechili, a brytyjski łańcuch dowodzenia rozpada się na słabo skartografowanej pustyni, nocą, wśród wycofujących się jednostek. O'Connor i Neame, jadący samochodem między sztabami, zostają odcięci i pozbawieni eskorty w rejonie, w który przeniknęła już straż przednia nieprzyjaciela.
W nocy z 6 na 7 kwietnia ich pojazd gubi drogę. Najbardziej doświadczony generał na pustyni staje przed wyborem z pozoru banalnym, lecz brzemiennym w skutki: jechać dalej w ciemności, by jak najszybciej dotrzeć do sztabu i spróbować opanować sytuację; zatrzymać się i poczekać do świtu, by pewnie się zorientować; albo zawrócić na tyły, co jest bezpieczniejsze, ale oddala od dowództwa.
Generałowie jadą dalej w ciemności, by szybko dotrzeć do sztabu – i natykają się na niemiecki patrol motocyklistów, który ich pojmuje, razem z generałem Combe, twórcą zwycięstwa pod Beda Fomm. W ciągu jednej nocy bierze do niewoli głównych dowódców alianckich na tym teatrze działań. Utrata O'Connora, najlepszego brytyjskiego taktyka na pustyni, jest ciężkim ciosem: Wavell na próżno zaoferuje w zamian 6 włoskich generałów. O'Connor spędzi ponad 2 lata w niewoli we Włoszech, zanim w 1943 zbiegnie, a w 1944 obejmie dowództwo korpusu w Normandii. Jego pojmanie, owoc zamętu wywołanego zuchwałością Rommla, pozbawia Brytyjczyków pierwszorzędnego dowódcy w najgorszym momencie, gdy zaczyna się długie oblężenie Tobruku.
T07-009