Generał dowodzi Armią Alp od grudnia 1939 roku. Mając około 175 000 ludzi – strzelców alpejskich, wojska forteczne, Legię Cudzoziemską – utrzymuje blisko 300 km granicy, od Szwajcarii po Morze Śródziemne, naprzeciw znacznie liczniejszych Włoch. Jego ugrupowanie opiera się na około 100 obiektach alpejskiej Linii Maginota, które zamykają przełęcze.
Od 21 czerwca włoska ofensywa rozbija się o jego pozycje. Olry musi ponadto zabezpieczać tyły: Wehrmacht, który zszedł doliną Rodanu po załamaniu głównego frontu, grozi uderzeniem od tyłu. Toczy więc bitwę na 2 fronty – z Włochami na wschodzie i z Niemcami na północy.
Gdy rozejm jest już bliski, pytanie strategiczne brzmi, czy obronny sukces przekuć w kontratak na Piemont, utrzymać ścisłą obronę, czy poprzestać na ograniczonych wypadach. Stawką jest zachowanie zwycięstwa, które w ogólnej katastrofie ma wartość symbolu.
Olry utrzymał ścisłą obronę do rozejmu: trzymał pozycje, nie rozpraszając sił. Do 25 czerwca nie ustąpiła w żadnym umocnionym punkcie, zadając Włochom straty znacznie wyższe od własnych (rzędu kilku tysięcy wobec kilkuset) i jednocześnie powstrzymując niemiecki napór z północy. Było to jedyne niekwestionowane zwycięstwo obronne armii francuskiej w 1940 roku. Odsunięty przez Vichy jako zbyt przywiązany do Republiki, Olry zmarł w 1944 roku. Jego bitwa, długo zapomniana, jest dziś oceniana na nowo jako dowód, że klęska 1940 roku nie była fatum, lecz owocem niedostosowanej doktryny i dowodzenia na głównym froncie.
T04-037