Rozejm podpisany 22 czerwca 1940 roku wchodzi w życie 25 czerwca. Wielkie forty Linii Maginota, w większości niepokonane, znajdują się w bezprecedensowej sytuacji: otrzymują rozkaz zaprzestania walki i poddania się, choć wciąż się bronią i nie zostały zdobyte szturmem. Dla załóg, które biły się z dumą, rozkaz kapitulacji jest rozdzierający.
Dowódcy fortów stają przed ostatnim wyborem. Mogą wykonać rozkaz kapitulacji wynikający z rozejmu i oddać nietknięte forty wrogowi, który ich nie pokonał. Mogą odmówić i walczyć dalej dla honoru, wbrew rozejmowi, ryzykując represje wobec wszystkich jeńców. Mogą też wynegocjować warunki poddania (honory wojskowe, traktowanie ludzi).
Gorycz jest ogromna: oddać twierdzę, której się nie utraciło. Ale niesubordynacja wobec rozejmu naraziłaby ludzi i złamała dyscyplinę. To ostatni, paradoksalny akt armii pokonanej, której część pozostała na polu walki niepokonana.
Załogi wykonują rozkaz kapitulacji wynikający z rozejmu, często poddając się dopiero po pisemnym potwierdzeniu: zgodnie z rozejmem forty Linii Maginota kapitulują pod koniec czerwca 1940 roku na rozkaz francuskiego dowództwa, a wiele załóg wychodzi z honorami wojskowymi, z rozwiniętym sztandarem, w uznaniu ich zwycięskiej obrony na miejscu. Kilku dowódców zgadza się poddać dopiero po wyraźnym, pisemnym potwierdzeniu przez przełożonych, początkowo nie wierząc w ten rozkaz. Żołnierze idą do niewoli, niepokonani, lecz jako jeńcy. Poddanie nietkniętej Linii Maginota pozostaje jednym z najbardziej wstrząsających symboli 1940 roku: klęska armii, której część walczyła do końca, nie ustępując.
T04-119