W czerwcu 1940 roku niemieckie przełamanie frontu wyrzuca miliony Francuzów na drogi. W Paryżu wielkie licea realizują opracowany jeszcze przed wojną plan obrony biernej: każde z nich ma przypisane miasto na prowincji. Liceum Lakanal ma dotrzeć do Bayonne, Louis-le-Grand – do Carcassonne, Henri-IV – do Albi, Buffon – do Niort, Condorcet – do Montpellier.
Dyrektor jednego z tych liceów musi zorganizować przeniesienie do miasta docelowego, choć transport jest przeciążony, a wiele rodzin już ucieka na własną rękę.
Musi rozstrzygnąć: spróbować zabrać i zgrupować całą społeczność szkolną w przydzielonym mieście, pozwolić każdemu radzić sobie samemu w chaosie klęski czy ocalić jedynie archiwa i wyposażenie placówki.
Zgodnie z przedwojennym planem obrony biernej wielkie paryskie licea rzeczywiście przeniesiono do przydzielonych miast na południu i zachodzie (Lakanal do Bayonne, Louis-le-Grand do Carcassonne, Henri-IV do Albi itd.). W praktyce eksodus z czerwca 1940 roku zamienił te przeprowadzki w chaos: przeciążony transport, tylko częściowe zgrupowania, rozproszone rodziny. Po rozejmie z 22 czerwca i zajęciu Paryża większość placówek stopniowo wracała do stolicy na rozpoczęcie roku szkolnego. Szkoły, które je przyjęły, stały się też miejscami wymieszania środowisk, a niekiedy solidarności w czasie wojny.
T04-170