Lato 1939 roku: , dyrektor Archiwów Narodowych od 1937 roku, każe wprowadzić w życie plan ochrony przygotowywany od dawna. Część najcenniejszych zespołów zostaje wywieziona do zamków na prowincji (Loara, Górna Loara); reszta, zbyt obszerna, by dało się ją przenieść, pozostaje w paryskich składnicach.
W czerwcu 1940 roku klęska nabiera tempa. Rząd opuszcza Paryż i przenosi się do Bordeaux, miliony cywilów ruszają w drogę exodusu, a armia niemiecka wkracza do stolicy 14 czerwca. Caron musi zdecydować za siebie i za swoją instytucję.
Pozostanie wydaje dyrektora i paryskie zbiory na łaskę okupanta; wyjazd zostawia składnice bez opieki w chwili, gdy są najbardziej bezbronne. Od państwa pogrążonego w rozkładzie nie dociera do niego żaden jasny rozkaz.
postanowił pozostać na stanowisku w Paryżu i czuwać nad zbiorami i instytucją, choć rząd wyjechał do Bordeaux. Zapewnił ciągłość administracyjną Archiwów Narodowych w okresie okupacji. Już w połowie czerwca 1940 roku skontaktował się z nim kapitan Plassmann, attaché ambasady niemieckiej; następnie niemiecka służba ochrony archiwów (Archivschutz), kierowana przez Georga Schnatha, ulokowała się w sierpniu 1940 roku w Hôtel de Rohan i doprowadziła do powrotu do Paryża większości zespołów ewakuowanych w 1939 roku. Caron kierował Archiwami do 1941 roku.
T03-174