, prefekt policji Paryża od 1934 roku, jest rankiem 14 czerwca najwyższą francuską władzą cywilną, która pozostała w stolicy. Przewodniczący Rady Miejskiej opuścił miasto, rząd przeniósł się do Bordeaux. Langeron został, a podlega mu około 28 000 policjantów, w przytłaczającej większości pozostałych na posterunkach.
O 8.00 przyjmuje generała von Studnitza, dowódcę wojsk okupacyjnych. Niemiec żąda od niego utrzymania porządku publicznego, zorganizowania zaopatrzenia, egzekwowania godziny policyjnej, wywieszania niemieckich obwieszczeń w merostwach dzielnic i niewchodzenia w drogę niemieckim służbom. W zamian jego policjanci zachowają broń, administracja miejska będzie dalej działać, a ludność nie wejdzie w bezpośredni kontakt z Wehrmachtem.
Dylemat Langerona jest dylematem wszystkich francuskich urzędników lata 1940 roku: jak daleko współpracować z okupantem, by uniknąć chaosu, nie stając się przy tym narzędziem jego rozkazów? Musi odpowiedzieć von Studnitzowi natychmiast.
Langeron przyjął żądania z zastrzeżeniami: utrzymywał porządek publiczny, ale odmówił firmowania własną pieczęcią niemieckich obwieszczeń, które kazał rozwieszać „na żądanie władz okupacyjnych”. Ta postawa – współpraca administracyjna bez podporządkowania się – zapowiadała całą dwuznaczność paryskiej policji pod okupacją. Langeron pozostał na stanowisku do aresztowania przez Niemców w styczniu 1941 roku. Jego dziennik „Paris, juin 1940”, wydany w 1946 roku, jest źródłem z pierwszej ręki o pierwszych godzinach okupacji stolicy. Pozostawienie francuskiej policji w jej dotychczasowych strukturach miało później ciężkie konsekwencje, zwłaszcza podczas łapanek w 1942 roku.
T04-017