Wieczorem 16 czerwca 1940 roku w Bordeaux , premier od 21 marca, jest osaczony przez zwolenników rozejmu: marszałka Pétaina, naczelnego wodza Weyganda i kilku ministrów, takich jak Chautemps i Baudouin. W Radzie Ministrów przeważa teraz skłonność do zaprzestania walk.
Reynaud jest wyczerpany 3 tygodniami nieprzerwanego kryzysu. Właśnie odrzucono jego projekt unii francusko-brytyjskiej, który Pétain nazwał „fuzją z trupem”. Do ustąpienia namawia go otoczenie, także najbliżsi w życiu prywatnym. On sam nadal jest zwolennikiem kontynuowania wojny z Afryki Północnej, ale nie ma już wyraźnej większości w rządzie.
Wobec prezydenta Republiki Alberta Lebruna Reynaud musi zdecydować o dalszym postępowaniu: spróbować wymusić większość, by przenieść walkę za morze, poprosić o rozejm na warunkach, by zyskać na czasie, albo wycofać się i zostawić innym odpowiedzialność za zakończenie walki.
Reynaud podał się do dymisji o 22.00 i pozwolił Pétainowi wziąć na siebie rozejm. Noc 16 czerwca przesądziła więc o losie ostatniego rządu III Republiki w stanie wojny. Lebrun natychmiast wezwał Pétaina, który w nocy utworzył rząd i następnego dnia w południe poprosił o rozejm. Reynaud, odizolowany i odsunięty, uległ pod koniec czerwca wypadkowi samochodowemu koło Sète, w którym zginęła jego towarzyszka . Aresztowany przez Vichy we wrześniu 1940 roku, osądzony, a następnie w latach 1942–1945 deportowany do Niemiec (Sachsenhausen, zamek Itter), przeżył i wrócił do kariery politycznej w IV, a następnie w V Republice. Jego dymisja z 16 czerwca oznaczała zwrot Francji ku rozejmowi i koniec republiki parlamentarnej, przypieczętowany 3 tygodnie później w Vichy.
T04-021