Począwszy od lata 1939 roku arcydzieła Luwru wywieziono konwojami do zamków nad Loarą. Mona Lisa, Wenus z Milo i tysiące obrazów znalazły schronienie, zwłaszcza w zamku Chambord, który stał się ogromną składnicą.
W czerwcu 1940 roku klęska militarna zmienia wszystko. Armia niemiecka pędzi na południe i zagraża teraz regionowi Loary. , dyrektor Muzeów Narodowych, który od początku kieruje tą akcją ratunkową, musi zdecydować w pośpiechu, gdy drogi są zapchane uchodźcami, a klęska jest coraz bliższa.
Zostawić skrzynie w Chambord, przewieźć je dalej na południe czy pogodzić się z powierzeniem ich zwycięzcy: od każdej z opcji zależy los dziedzictwa, którego nie da się zastąpić.
zarządził pilną ponowną ewakuację dzieł na południowy zachód, poza bezpośredni zasięg niemieckiego natarcia. Część zbiorów, w tym Mona Lisa, opuściła region Loary w czerwcu 1940 roku i trafiła do opactwa Loc-Dieu (Aveyron), a gdy miejsce okazało się zbyt wilgotne, w październiku 1940 roku tę część zbiorów przeniesiono do Muzeum Ingres'a w Montauban. Przez cały okres okupacji Jaujard kontynuował tę politykę rozpraszania i ochrony, opóźniając i omijając niemieckie zakusy. Zbiory ocalały i po wojnie wróciły do Paryża.
T03-173