jest najstarszą stopniem z australijskich pielęgniarek wojskowych, które znalazły się w morzu 2 dni wcześniej, gdy , jeden z ostatnich statków uciekających z Singapuru, został zatopiony przez japońskie lotnictwo w cieśninie . Jako przełożona pielęgniarek stoi na czele niewielkiej grupy kobiet w mundurach, którym udało się dotrzeć do brzegu wpław lub na tratwach.
Rankiem 16 lutego około 20 pielęgniarek, ranni marynarze i żołnierze oraz kilku cywilów zbiera się na plaży na wyspie , która jest już w rękach japońskich. Bez żywności, bez wody, wyczerpani, wiedzą, że archipelag jest okupowany. Jeden z oficerów wyruszył pieszo do miasta Muntok, by zgłosić ich obecność i wynegocjować poddanie się; wraca w eskorcie japońskich żołnierzy. Drummond wysłała już do Muntok zdolne do marszu cywilne kobiety i dzieci, oddalając je od brzegu.
Pozostaje rozstrzygnąć o losie głównej grupy, a decyzja należy do Drummond. Można poddać się Japończykom, licząc na szacunek, jaki konwencje nakazują wobec rannych i personelu medycznego; zagłębić się w dżunglę z rannymi, by spróbować umknąć; albo rozproszyć się w małych grupach, by zwiększyć szanse, że niektórzy przeżyją.
Grupa postanawia się poddać, przekonana, że status personelu medycznego i rannych zostanie uszanowany. Japońscy żołnierze oddzielają sprawnych mężczyzn, prowadzą ich za cypel i zabijają bagnetami i strzałami z karabinów. Po powrocie na plażę każą 22 pozostałym pielęgniarkom wejść do morza; rzuca do towarzyszek „Chin up, girls”, zanim karabin maszynowy ścina je od tyłu w przybrzeżnych falach. , trafiona w bok, ale żywa, udaje martwą, potem zostaje pojmana i resztę wojny spędza w niewoli. Jako jedyna ocalała z masakry złoży zeznania na procesie tokijskim, nadając twarz i imiona 21 pielęgniarkom zamordowanym na plaży .
T10-073