dowodzi 8 Dywizją Australijską, jednym z głównych związków wojsk Wspólnoty Narodów, które wycofały się z Malajów na wyspę . Ten oficer o trudnym charakterze, pozostający w otwartym konflikcie z brytyjskimi przełożonymi, nabrał przekonania, że rozumie japońską taktykę lepiej niż ktokolwiek w wyższym dowództwie.
Od tygodni japońska armia przełamuje obronę. Pozbawiony wody, amunicji i przestrzeni garnizon jest przyparty do muru w samym mieście. 15 lutego 1942 roku dowództwo brytyjskie rozpoczyna negocjacje o kapitulacji: dziesiątki tysięcy żołnierzy Wspólnoty Narodów, w tym około 15 000 Australijczyków, trafią w ręce wroga. Bennett wie, co oznacza japońska niewola.
W ostatnich godzinach przed kapitulacją Bennett rozważa 3 drogi. Może zostać ze swoimi ludźmi i dzielić ich niewolę, jak dowódcy nakazuje zwyczaj; dyskretnie przekazać dowodzenie podwładnemu i spróbować ucieczki z kilkoma oficerami, by zdać władzom sprawę z lekcji taktycznych wyniesionych ze starcia z Japończykami; albo uciec z wyspy bardziej otwarcie, ryzykując, że zostanie to odebrane wyłącznie jako porzucenie żołnierzy w godzinie klęski.
Gdy kapitulacja wchodzi w życie, powierza dowodzenie 8 Dywizją brygadierowi C. A. Callaghanowi i opuszcza wyspę sampanem z kilkoma oficerami. Dociera na Sumatrę, potem na Jawę i na początku marca 1942 roku do Australii, przekonany, że jego doświadczenie w walce z Japończykami będzie tam cenne. Tymczasem około 15 000 Australijczyków trafia do niewoli, w której wielu zginie. Jego czyn nie przynosi mu chwały, lecz wywołuje skandal: wojskowa komisja śledcza, a następnie królewska komisja śledcza w 1945 roku uznają, że nie miał podstaw, by porzucić dowodzenie. Bennett nie otrzymuje już nigdy dowództwa operacyjnego. Spór o jego postępowanie – dezercja czy obowiązek przekazania ważnej wiedzy wojskowej – nadal dzieli australijskich historyków.
T10-076