Młody Chińczyk z Singapuru należy do dziesiątek tysięcy mężczyzn, którym po upadku miasta 15 lutego 1942 roku głośniki i plakaty nakazują stawić się na wezwanie. Jak większość sąsiadów z Chinatown widział słupy dymu, grabieże i wkraczające wojska japońskie; wie, że władze okupacyjne głęboko nie ufają chińskiej społeczności, która finansowała wysiłek wojenny przeciw Japonii i dostarczyła ochotników do obrony wyspy.
Nowa administracja rozpoczyna operację, którą nazywa – czystka przez eliminację. , japońska żandarmeria wojskowa, rozstawia punkty kontrolne w całym mieście; gdzie indziej działa . Wszyscy chińscy mężczyźni w wieku bojowym, od 18 do 50 lat, muszą przejść selekcję, która ma wykryć dawnych ochotników, komunistów, ludzi wykształconych, członków patriotycznych stowarzyszeń i osoby wpisane na listy podejrzanych. Podział odbywa się w pośpiechu, bez jasnych reguł: stempel na ręce, słowo zamaskowanego informatora – i człowiek trafia na jedną albo na drugą stronę.
Wezwany na świt, ma kilka godzin na decyzję. Może stawić się w punkcie kontrolnym, licząc, że wezmą go za człowieka bez przeszłości; ukryć się albo uciec z miasta, zanim przyjdzie mu stanąć do selekcji; albo zniszczyć wszelkie obciążające dokumenty i spróbować rozpłynąć się w anonimowej masie wezwanych.
Zdecydowana większość mężczyzn usłuchała wezwania i stawiła się w ośrodkach selekcji, nie mając pod okupacją żadnej wiarygodnej alternatywy. Selekcja była tam arbitralna: pieczątka na skórze lub ubraniu oznaczała przepustkę, natomiast ci, którzy wzbudzili najmniejsze podejrzenie – tatuaże, zrogowaciałe dłonie, okulary inteligenta, zwykłe wskazanie przez zakapturzonego donosiciela – byli ładowani na ciężarówki i wywożeni na odludne plaże, takie jak Punggol, Changi czy Sentosa, gdzie zamordowano ich seriami z karabinów maszynowych, a ciała wrzucono do morza. Prowadzona od 18 lutego do początku marca 1942 roku operacja pochłonęła od kilku do kilkudziesięciu tysięcy chińskich ofiar: według danych japońskich około 5 000 zabitych, według szacunków chińskich blisko 50 000. Po wojnie 2 oficerów skazano na śmierć, a innych na więzienie; masakra pozostaje centralną raną w pamięci Singapuru.
T10-072