Dowódca korwety eskortowej wychodzi z St. John's na Nowej Fundlandii, by towarzyszyć konwojowi handlowemu na trasie ku Islandii. Jego flota, w 1939 roku niemal nieistniejąca, w ciągu 2 lat rozrosła się o masę małych okrętów budowanych w pośpiechu; sam dowodzi korwetą klasy Flower, wytrzymałą, ale maleńką, która fatalnie kołysze się na fali Północnego Atlantyku.
Słabości są znane na pokładzie. Wiele kanadyjskich korwet nie dostało jeszcze nowoczesnego radaru, ich ASDIC to przestarzały model, a załodze, złożonej często z marynarzy wyszkolonych w ciągu kilku tygodni, brakuje zgrania. eskortuje wówczas większość wolnych konwojów serii SC – najbardziej narażonych na ataki – między Nową Fundlandią a Islandią, podczas gdy straty zadawane przez wilcze stada U-Bootów rosną tej zimy 1942 roku. W nocy obserwator zgłasza kontakt: okręt podwodny krąży w pobliżu konwoju.
Dowódca musi zdecydować na miejscu: trzymać się blisko frachtowców i prowadzić ścisłą obronę bezpośrednią; natychmiast ruszyć w kierunku kontaktu na ofensywne poszukiwanie przy użyciu ASDIC, ryzykując odsłonięcie konwoju; albo, z braku paliwa i środków, ograniczyć się do minimalnej eskorty, oszczędzając zapasy na długą przeprawę.
Wobec braku dostatecznie licznych i dobrze wyposażonych grup eskortowych kanadyjskie korwety w większości przypadków poprzestają na bliskiej obronie konwoju, swoim absolutnym priorytecie. , która w 1939 roku zaczynała od kilku okrętów, w 1942 roku eskortuje dużą część konwojów transatlantyckich, a wojnę kończy jako jedna z głównych sił eskortowych świata. Cena jest wysoka: przeciążone i słabo wyposażone korwety, wyczerpane załogi oraz konwoje pod kanadyjską ochroną, które w 1942 roku ponoszą bardzo dużą część alianckich strat tonażu na Atlantyku. Słabo zaopatrzone w radary i spychane na koniec kolejki po nowoczesny sprzęt, eskorty te płacą ludźmi i okrętami za przyspieszoną naukę. Rola Kanady staje się jednak decydująca w bitwie o Atlantyk, od której wyniku zależy zaopatrzenie Wielkiej Brytanii i przygotowania do desantu.
T10-111