, francuski inżynier, który po klęsce 1940 roku schronił się w Anglii, jest pierwszym agentem (SOE) wysłanym do Francji. Zrzucony w departamencie Indre w nocy z 5 na 6 maja 1941, znalazł oparcie w deputowanym Maksie Hymansie, a jego radiostacja jest ukryta w .
SOE, utworzone w lipcu 1940 z polecenia Churchilla, który kazał „podpalić Europę”, liczy, że przygotuje on przybycie kolejnych agentów i pierwsze zrzuty broni. Od pierwszej depeszy, 9 maja, Bégué jest głównym łącznikiem Londynu z Francją: nadaje czasem nawet 3 razy dziennie.
Każda transmisja naraża go na wykrycie. Niemieckie służby nasłuchowe i francuska policja wychwytują jego sygnały, zagłuszają je i usiłują namierzyć radiostację radiogoniometrem: im większy ruch, tym większe ryzyko, że operator wpadnie. Tymczasem co wieczór nadaje do Francji audycje .
Bégué musi znaleźć sposób na odciążenie tego ruchu: dalej przepuszczać wszystko przez swoją radiostację, mnożąc środki ostrożności, czyli zmieniając godziny i miejsca nadawania; zaproponować Londynowi, by w czytano „komunikaty osobiste”, niewinne zdania, których sens znaliby tylko adresaci; albo powierzyć część wymiany kurierom jadącym przez Hiszpanię i Lizbonę, bezpieczniejszym, lecz wolniejszym.
Bégué proponuje Londynowi „komunikaty osobiste” czytane w , o sensie znanym wyłącznie adresatom. Pomysł zostaje przyjęty: poprzedza te niewinne zdania formułą „Prosimy wysłuchać kilku komunikatów osobistych”, a każde z nich zapowiada określonej grupie zrzut, przybycie agenta lub akcję. Pierwszy taki komunikat odebrany we Francji, we wrześniu 1941, brzmi „Lisette va bien” („Lisette ma się dobrze”). Sposób ten zmniejsza ruch radiowy, najbardziej ryzykowny, i będzie stosowany aż do wyzwolenia, łącznie z komunikatami, które w czerwcu 1944 uruchomią akcje sabotażowe. Bégué nie korzysta z niego długo: wpada w pułapkę w Marsylii, w domu uchodzącym za bezpieczny, i zostaje aresztowany 24 października 1941, po czym 16 lipca 1942 ucieka z 10 towarzyszami z obozu w w departamencie Dordogne.
T04-090