Niepowodzenie operacji Battleaxe w połowie czerwca wyprowadza z równowagi Winstona Churchilla: ofensywa nie przyniosła odsieczy Tobrukowi, a kosztowała wiele czołgów. Premier, niecierpliwie czekający na wyniki na Bliskim Wschodzie – jedynym teatrze działań, na którym Brytyjczycy wciąż bezpośrednio walczą z Osią na lądzie – uważa generała Wavella za człowieka wyczerpanego i zbyt ostrożnego po 2 latach nieustannych wysiłków na ogromnym froncie, od Libii po Irak, przez Afrykę Wschodnią, Grecję i Syrię.
Wavell odniósł przecież wielkie zwycięstwa (operacja Compass, Afryka Wschodnia) skromnymi środkami, radząc sobie przy tym z niezliczonymi kryzysami naraz. Churchill chce jednak świeżej krwi i szybkiej ofensywy, by odzyskać Cyrenajkę, zanim Rommel się wzmocni.
Premier musi rozstrzygnąć o losie głównodowodzącego: utrzymać Wavella, dając mu czas i środki na przygotowanie wielkiej ofensywy; odwołać go, by nadać wojskom nowy impet, ryzykując utratę jego doświadczenia; albo przeorganizować dowództwo na Bliskim Wschodzie bez odsuwania go. Ta decyzja zaważy na całej kampanii na pustyni.
Churchill odwołuje Wavella, by nadać wojskom nowy impet. 1 lipca 1941 przenosi go na stanowisko głównodowodzącego w Indiach, a na czele dowództwa Bliskiego Wschodu stawia w jego miejsce generała Claude'a Auchinlecka, który dowodził dotąd właśnie w Indiach – obaj niejako zamieniają się stanowiskami. Spokojniejszy Auchinleck także oprze się naciskom Churchilla, żądającego natychmiastowej ofensywy, i poświęci czas na zgromadzenie sił, zanim w listopadzie 1941 rozpocznie operację Crusader. Przeciąganie liny między premierem a jego generałami na pustyni powtórzy się: Auchinleck sam zostanie odwołany w sierpniu 1942, na krótko przed tym, jak El Alamein da w końcu Churchillowi zwycięstwo, którego żądał. Odwołanie Wavella ilustruje stałą niecierpliwość Churchilla wobec jego dowódców.
T08-010