, 47 lat, jest zastępcą Führera (Stellvertreter), przez długi czas numerem 2 w partii nazistowskiej i jednym z najdawniejszych wiernych towarzyszy Hitlera. W miarę jak wojna się rozszerza, jego rzeczywisty wpływ maleje jednak na rzecz rywali takich jak Bormann czy Göring. Hess trwa przy swojej obsesji: Niemcy i Brytyjczycy, narody „germańskie”, nie powinni ze sobą walczyć; porozumienie byłoby możliwe, zanim Niemcy zwrócą się na Wschód.
Jako namiętny pilot opracował w tajemnicy osobisty i szalony plan: udać się samemu do Szkocji, by spotkać się tam z księciem Hamiltonem, którego uważa za wpływowego i przychylnego pokojowi, i negocjować porozumienie bezpośrednio, ponad głowami brytyjskich przywódców. Nie wie, że Hamilton nie ma ani takiej władzy, ani takiego zamiaru, a Churchill nigdy nie ustąpi.
Hess staje przed ciężkim wyborem: porzucić plan skazany na niepowodzenie, który okryłby go śmiesznością; poinformować Hitlera, który z pewnością by go zakazał; albo postawić na swoim i na własną rękę, potajemnie polecieć do wroga, szaleńczo stawiając na pokój separatystyczny w przededniu operacji Barbarossa.
Hess stawia na swoim i sam podejmuje tajny lot do wroga. 10 maja 1941 startuje samotnie z Augsburga za sterami Messerschmitta Bf 110, przelatuje nad Morzem Północnym i skacze ze spadochronem w pobliżu Eaglesham, na południe od Glasgow, gdzie zostaje natychmiast schwytany. Jego wyprawa jest całkowitą klapą: Brytyjczycy internują go jako jeńca i nie rozważają żadnych negocjacji; Hitler, wściekły i zakłopotany, publicznie ogłasza go ofiarą zaburzeń psychicznych i każe aresztować jego otoczenie. Bormann przejmuje jego funkcje partyjne. Sprawa, do której doszło 6 tygodni przed atakiem na ZSRR, rodzi niezliczone spekulacje. Hess pozostanie więźniem do końca wojny, zostanie skazany w Norymberdze na dożywocie i umrze w 1987 w Spandau jako ostatni osadzony tego berlińskiego więzienia.
T07-016