Praga to dzielnica na wschodnim brzegu Wisły: historyczna Warszawa leży na brzegu zachodnim, a Praga, przemysłowa i robotnicza, jest od niej oddzielona rzeką. 1 września 1939 roku mieszka tu około 180 000 osób, w tym liczna społeczność żydowska (Bazar Różyckiego, ulica Targowa, kompleks Mirowski). Do Pragi prowadzą 3 wielkie mosty: Poniatowskiego, Kierbedzia i most kolejowy.
Pod względem strategicznym Praga stanowi wschodnie skrzydło obrony Warszawy: jej utrata pozwoliłaby Niemcom odciąć miasto i wziąć je w kleszcze. Generał , 58 lat, który po odwrocie z Armią „Łódź” dowodzi od 8 września 1939 roku Armią „Warszawa”, musi bronić jednocześnie zachodniego brzegu (historycznego centrum) i Pragi.
Od połowy września miasto znosi bombardowania lotnicze (Stukasy z i 76, He 111), ciężką artylerię niemieckiej 8 Armii Blaskowitza (działa 210 mm i moździerze 280 mm) oraz natarcia pancerne niemieckich 4 i 31 dywizji od południowego wschodu. Załoga Pragi liczy 8 000 polskich żołnierzy, 15 000 uzbrojonych ochotników cywilnych oraz 200 księży i zakonnic niosących pomoc medyczną; 17 września prezydent miasta podnosi z ratusza mieszkańców na duchu. Rómmel musi rozdzielić ograniczone siły między oba brzegi, wiedząc, że może nie utrzymać obu.
Rómmel wybiera równą obronę obu brzegów, godząc się z ewentualną utratą jednego, jeśli drugi się utrzyma. W dniach 13–27 września Praga znosi codzienne bombardowania lotnicze i broni się przez 2 pełne tygodnie. Straty polskie na Pradze: 1 200 poległych żołnierzy, 3 800 rannych, 5 000 cywilów zabitych w bombardowaniach. Straty niemieckie: 800 zabitych, 2 200 rannych – liczby wysokie jak na improwizowaną obronę miejską. 27 września 1939 roku Rómmel rozpoczyna rokowania kapitulacyjne z generałem Blaskowitzem we wsi Okęcie. Wynegocjowane warunki: oficerowie zachowują w niewoli szable (zgodnie z tradycją); szeregowi są po rozbrojeniu zwalniani na słowo honoru (jedna trzecia ze 120 000 jeńców rzeczywiście odzyska wolność; dwie trzecie trafi do oflagów i stalagów); ranni zostają ewakuowani do szpitali cywilnych pod ochroną; bombardowania ustają natychmiast. Kapitulacja zostaje podpisana 28 września 1939 roku o 13:00. Łączny bilans oblężenia Warszawy (8–28 września): 18 000 poległych żołnierzy polskich, 40 000 zabitych cywilów (w tym 5 000 na Pradze, reszta w centrum Warszawy), 50% budynków uszkodzonych, 12% zniszczonych. Rómmel trafia do oflagu. Zwolniony w 1945 roku, wraca do komunistycznej Polski. Zmarginalizowany politycznie, w 1958 roku publikuje wspomnienia Za honor i Ojczyznę. Umiera w 1967 roku w Warszawie. Pomnik Bohaterów Warszawy „Nike”, stojący na skrzyżowaniu z Senatorską, upamiętnia oblężenie od 1964 roku. Praga okaże się kluczowa 5 lat później, w powstaniu warszawskim 1944 roku: Sowieci zatrzymają się na wschodnim brzegu Wisły i będą patrzeć, jak Wehrmacht dławi powstanie na brzegu zachodnim.
T01-080