Marszałek dowodzi w Libii włoską 10 Armią wobec znacznie mniej licznych sił brytyjskich w Egipcie. Mussolini, który chce pochwalić się zwycięstwem w Afryce, podczas gdy Niemcy atakują Anglię, naciska na Grazianiego, by najechał Egipt i ruszył na Kanał Sueski. Stawka jest ogromna: kanał to żywotna arteria łącząca Wielką Brytanię z jej imperium w Azji i dostawami ropy naftowej.
Graziani zna jednak własne słabości: jego dywizjom brakuje ciężarówek, nowoczesnych czołgów i zaplecza logistycznego, by przebyć pustynię. 9 września w końcu rozpoczyna ofensywę. Włosi odrzucają brytyjskie oddziały osłonowe, odbijają Fort Capuzzo, przekraczają granicę i posuwają się wzdłuż wybrzeża.
16 września docierają do Sidi Barrani, około 100 kilometrów w głąb Egiptu. Przed nimi główne pozycje brytyjskie w Marsa Matruh leżą jeszcze ponad 130 km dalej. Graziani musi zdecydować: ruszyć natychmiast na Marsa Matruh, póki Brytyjczycy się cofają, czy zatrzymać się w Sidi Barrani, by wzmocnić logistykę przed wznowieniem natarcia.
Graziani postanawia zatrzymać się w Sidi Barrani i założyć tam umocnione obozy, czekając na zaopatrzenie i budowę dróg przed jakimkolwiek wznowieniem natarcia. Włoskie natarcie staje na całe miesiące. Ta przerwa daje brytyjskiemu dowódcy na Bliskim Wschodzie, Archibaldowi Wavellowi, czas na przygotowanie kontrofensywy. W grudniu 1940 roku operacja Compass zmiecie te obozy i odrzuci Włochów daleko w głąb Libii, biorąc dziesiątki tysięcy jeńców. Ostrożny postój z września, który miał zabezpieczyć ofensywę, w rzeczywistości ją przekreśla: zastyga w zasięgu przeciwnika, który – jak sądziła – uciekał. Graziani, zdyskredytowany, złoży dowództwo na początku 1941 roku.
T05-003