Dzień po przylocie do Londynu uzyskuje 18 czerwca 1940 zgodę na wystąpienie w BBC. Zgoda nie jest oczywista: w brytyjskim Gabinecie Wojennym lord Halifax obawia się, że francuski głos wzywający do kontynuowania wojny przekreśli wszelką szansę porozumienia z przyszłym rządem Pétaina. Na korzyść de Gaulle'a rozstrzyga Churchill.
De Gaulle jest sam. Generał brygady w stopniu tymczasowym, były podsekretarz stanu w rządzie, który upadł przedwczoraj, oficjalnie nikogo nie reprezentuje: nie towarzyszy mu żaden parlamentarzysta ani żadna znacząca postać. W nocy napisał krótki tekst liczący mniej niż 400 słów.
Musi wybrać, pod jakim kątem przemówi. Czy odwołać się do honoru i moralności, potępić rozejm jako zdradę? Czy zimno wykazać, że ta wojna jest światowa, zmechanizowana, przemysłowa, a więc możliwa do wygrania? Czy też rzucić konkretne wezwanie do przyłączenia się wszystkich Francuzów przebywających w Wielkiej Brytanii? Ponieważ nagranie się nie zachowało, do historii przejdzie jego tekst.
De Gaulle łączy światowy wymiar konfliktu z konkretnym wezwaniem. Apel 18 czerwca, wygłoszony o godzinie 18:00 w BBC, podkreśla światowy wymiar konfliktu – „Bo Francja nie jest sama! (…) Ta wojna jest wojną światową” – i wzywa francuskich wojskowych i techników przebywających w Zjednoczonym Królestwie do nawiązania z nim kontaktu. Oryginalne nagranie się nie zachowało; 19 czerwca tekst przedrukowuje prasa brytyjska, a pamięć o nim utrwali plakat „Do wszystkich Francuzów” (nieco różniący się treścią). Słuchany w tamtej chwili przez bardzo nielicznych, Apel staje się z perspektywy czasu aktem założycielskim Wolnej Francji i jednym z wielkich tekstów w dziejach narodu.
T04-027