21 czerwca 1940 roku, gdy rozejm francusko-niemiecki ma być lada chwila podpisany, Mussolini żąda włoskiej ofensywy w Alpach: potrzebuje zwycięstwa, którym mógłby się pochwalić przed końcem walk. Generał dowodzi 1 Armią, walczącą w południowym sektorze frontu alpejskiego aż do wybrzeża w okolicach Mentonu.
Naprzeciw niego stoi generała Olry'ego, znacznie mniej liczna, która utrzymuje pas górskich umocnień („linię alpejską” Linii Maginota) w terenie ogromnie sprzyjającym obrońcy. Warunki są fatalne: śnieg, mgła, duże wysokości, przełęcze zamknięte betonowymi fortyfikacjami.
Pintor wie, że atak, rozkazany ze względów prestiżowych, napotyka przeszkody niemal nie do pokonania. Jego dywizje, słabo wyposażone do walki w wysokich górach, nie mają butów, ciepłej odzieży ani artylerii zdolnej zniszczyć forty. Pintor może rozpocząć masową ofensywę, jak chce Mussolini, poprzestać na symbolicznej demonstracji dla pozorów albo odmówić wykonania rozkazu, który uważa za wojskowo absurdalny.
Pintor wykonał rozkaz Duce i rozpoczął ofensywę na wszystkich kierunkach. Skończyło się to taktyczną porażką: nie sposób było sforsować zaśnieżonych przełęczy, których broniły nienaruszone umocnienia. Straty włoskie liczono w tysiącach (zabici, ranni, odmrożeni) przy zdobyciu zaledwie kilku kilometrów wokół Mentonu, podczas gdy straty francuskie były bardzo małe. Rozejm francusko-włoski z 24 czerwca przypieczętował tę porażkę: Włochy zajęły jedynie wąski pas przygraniczny. Bitwa o Alpy, jedyna, w której armia francuska w 1940 roku zachowała przewagę, pozostała zaćmiona przez ogólną klęskę. Pintor objął następnie przewodnictwo włoskiej komisji rozejmowej z Francją; zginął w wypadku lotniczym 7 grudnia 1940 roku.
T04-035