W ciągu kilku tygodni Europa była świadkiem upadku Pragi, Kłajpedy (Memel) i Albanii. Prezydent , głęboko zaniepokojony, lecz skrępowany ustawami o neutralności i izolacjonistycznym Kongresem, szuka sposobu działania, nie mogąc zaangażować militarnie swojego kraju.
Rozważa bezprecedensowy gest: publicznie wystosować do Hitlera i Mussoliniego orędzie z prośbą, by zobowiązali się nie atakować długiej listy narodów – około 30 państw Europy i Bliskiego Wschodu – przez co najmniej 10 lat, a nawet 25.
Ten krok jest obosieczny. Publiczny apel może postawić dyktatorów przed ich moralną odpowiedzialnością i zmobilizować opinię światową; ale odmowa lub drwina w odpowiedzi naraziłaby Roosevelta na upokarzającą porażkę i uwypukliłaby bezsilność Ameryki. Czy wystosować ten uroczysty, publiczny apel, działać dyskretniej drogą dyplomatyczną, czy powstrzymać się, by nie okazywać słabości Stanów Zjednoczonych? Prezydent musi zważyć wagę uroczystego gestu publicznego wobec ryzyka, że na oczach świata obnaży bezsilność Ameryki.
Roosevelt wystosował uroczysty publiczny apel z listą narodów, których nie wolno atakować: 14 kwietnia 1939 roku skierował do Hitlera i Mussoliniego publiczne orędzie, w którym prosił ich o gwarancję, że przez co najmniej 10 lat nie zaatakują około 30 wymienionych z nazwy narodów. Reakcja była zjadliwa: ani Hitler, ani Mussolini nie odpowiedzieli bezpośrednio, a 28 kwietnia w Reichstagu Hitler wyśmiał apel, odczytując listę krajów wśród śmiechu zgromadzonych. Gest Roosevelta nie zdołał wpłynąć na dyktatorów, ale wywarł wrażenie na opinii amerykańskiej i międzynarodowej i publicznie postawił Stany Zjednoczone po stronie zagrożonych narodów – kamień milowy na drodze powolnego odchodzenia Waszyngtonu od izolacjonizmu.
T00-063