Amerykańskie ustawy o neutralności, uchwalone w latach 30., zakazują sprzedaży broni każdemu państwu prowadzącemu wojnę. Dla prezydenta Roosevelta to przeszkoda: w razie wojny w Europie embargo uderzyłoby przede wszystkim w demokracje – Francję i Wielką Brytanię – które dzięki panowaniu na morzach mogłyby w przeciwnym razie kupować amerykański sprzęt i same go przewozić.
Roosevelt chce więc zmienić prawo, by zezwolić na sprzedaż broni według formuły „cash and carry”: płacić gotówką i wywozić samemu. Lecz w Kongresie dominuje potężny nurt izolacjonistyczny, zdecydowany trzymać Amerykę z dala od europejskich sporów.
Latem 1939 roku prezydent musi wybrać taktykę. Naciskać ze wszystkich sił, by uzyskać zmianę przed przerwą wakacyjną w Kongresie, choć grozi to publiczną i upokarzającą porażką? Grać na zwłokę i poczekać na późniejszą, korzystniejszą sesję? A może zrezygnować, by nie drażnić izolacjonistów i nie trwonić własnego kapitału politycznego? Stawka wykracza poza procedurę: chodzi o to, czy demokracje będą mogły liczyć na amerykański arsenał.
Roosevelt naciska na natychmiastową zmianę, ale ponosi porażkę: w lipcu 1939 roku zaprasza do Białego Domu senatorów, by ich przekonać – na próżno. Izolacjonistyczny senator Borah twierdzi, że wojny nie będzie, a Komisja Spraw Zagranicznych Senatu odmawia zniesienia embarga przed odroczeniem obrad. Prezydent musi ustąpić. Dopiero po inwazji na Polskę, na sesji nadzwyczajnej w listopadzie 1939 roku, Kongres przyjmie wreszcie „cash and carry”, otwierając aliantom dostęp do amerykańskiej broni. Lipcowa porażka pokazuje siłę izolacjonizmu w przededniu wojny. Roosevelt wyciągnie z niej wniosek i będzie bardziej metodycznie przygotowywał opinię publiczną do zwiększonego wsparcia dla demokracji.
T00-028