Japońsko-amerykański ojciec rodziny od lat prowadzi warzywną farmę w hrabstwie , w Dolinie Centralnej Kalifornii. Jak tysiące jego sąsiadów, jest obywatelem amerykańskim lub wieloletnim rezydentem; jego dzieci urodziły się w Stanach Zjednoczonych. 19 lutego 1942 roku prezydent podpisał dekret nr 9066, który upoważnia armię do wyznaczania stref wykluczenia i wypędzania z nich każdego, kogo uzna za podejrzanego.
Od końca marca rozkazy wykluczenia następują po sobie wzdłuż zachodniego wybrzeża, a w głębi lądu otwierają się obozy, takie jak , którym ma zarządzać agencja federalna, . 4 maja dowództwo wojskowe Zachodu ogłasza, że rodziny pochodzenia japońskiego z zachodniej części hrabstwa mają wyjechać do 13 maja do ośrodka zbornego we .
Każda rodzina będzie mogła zabrać tylko to, co uniesie; resztę – ziemię, zbiory, sprzęt, meble – trzeba będzie upłynnić w kilka dni. Nikt nie wie, na jak długo wyjeżdża.
Ojciec rodziny rozważa 3 drogi: podporządkować się rozkazowi i w pośpiechu wyprzedać za bezcen farmę i sprzęt; odmówić wyjazdu i zakwestionować w sądzie przesiedlenie, które dotyka obywateli bez procesu i oskarżenia; albo powierzyć gospodarstwo zaufanemu sąsiadowi, licząc na powrót.
Z braku środków odwoławczych i pod presją terminów ogromna większość rodzin posłuchała rozkazu i sprzedała majątek ze stratą lub go porzuciła; z ośrodka we przeniesiono je następnie do obozów . Nieliczni, którzy sprzeciwili się rozkazom, jak , zostali aresztowani i skazani, a Sąd Najwyższy zatwierdził wykluczenie w 1944 roku. Internowano blisko 120 000 osób pochodzenia japońskiego, z których około dwie trzecie było obywatelami amerykańskimi. Straty materialne były ogromne: farmy, sklepy, domy i oszczędności przepadły lub poszły za ułamek wartości. Wielu z tych, którzy powierzyli majątek sąsiadom, po powrocie nie odzyskało nic. Niesprawiedliwość oficjalnie uznano dopiero po dziesięcioleciach: z 1988 roku przyniósł przeprosiny w imieniu Stanów Zjednoczonych i przyznał odszkodowanie ocalałym.
T10-092