Od lat Albania króla żyje w coraz większej zależności gospodarczej i wojskowej od faszystowskich Włoch, które sfinansowały jego reżim. Wiosną 1939 roku Mussolini, zazdrosny o sukcesy Hitlera i spragniony własnego triumfu, żąda protektoratu w czystej postaci: obecności wojskowej, kolonizacji, pełnej kontroli.
Zogu zwleka i odrzuca przedstawiane mu umowy, które oznaczałyby całkowite przejęcie władzy przez Włochy. Jego środki są jednak znikome: armia albańska liczy zaledwie kilka tysięcy słabo wyposażonych ludzi, a pomocy z zewnątrz brak.
7 kwietnia 1939 roku – w Wielki Piątek – wojska włoskie rozpoczynają desant. Zogu, któremu 3 dni wcześniej żona urodziła dziecko, musi zdecydować w ciągu kilku godzin. Podjąć rozpaczliwy opór maleńką armią, w imię honoru narodowego? Przyjąć włoski protektorat, by zachować tron, choćby jako wasal? A może opuścić kraj, by uchronić rodzinę i, być może, prawowitość swojej władzy na uchodźstwie? Los dynastii, rezerw państwa i niepodległości Albanii rozstrzyga się jeszcze tego samego dnia, w którym następuje desant.
Zogu ucieka za granicę, by uchronić rodzinę i prawowitość swojej władzy: tego samego dnia przedostaje się do Grecji wraz z królową Geraldyną, nowo narodzonym synem Leką i częścią rezerw złota banku centralnego. Sporadyczny albański opór zostaje stłumiony w ciągu kilku dni. 12 kwietnia kadłubowy parlament albański detronizuje Zogu i ofiarowuje koronę królowi Włoch Wiktorowi Emanuelowi III: Albania staje się posiadłością włoskiej Korony. Ucieczka ratuje rodzinę królewską, ale przypieczętowuje koniec niepodległości. Agresja, dokonana tuż po upadku Pragi, przyspiesza brytyjskie i francuskie gwarancje dla Grecji i Rumunii, odtąd zagrożonych na Bałkanach.
T00-062