, 55 lat, od 1932 roku jest szwedzkim ministrem spraw zagranicznych – to jedna z najdłuższych kadencji dyplomatycznych w Europie. Socjaldemokrata, były premier (1925–1926), prowadzi politykę skandynawistyczną: nieformalny sojusz obronny Szwecji, Norwegii, Danii i Finlandii. Polityka ta osiągnęła szczyt 18 i 19 października 1939 roku w Sztokholmie, podczas spotkania 3 królów skandynawskich (Gustawa V, Haakona VII, Chrystiana X) i prezydenta Finlandii Kyösti Kallio.
Sowiecka inwazja na Finlandię z 30 listopada 1939 roku stawia Sandlera w położeniu nie do utrzymania. Jego doktryna skandynawistyczna zakłada teoretycznie solidarność wojskową z Finlandią. Jednak premier i król sprzeciwiają się interwencji: Szwecja nie może militarnie przeciwstawić się jednocześnie ZSRR i Niemcom.
Od 1 do 14 grudnia 1939 roku Sandler naciska na rząd Hanssona, by Szwecja interweniowała zbrojnie w Finlandii. Mocne strony: jego osobista popularność i skandynawskie koneksje. Słabe strony: jest odosobniony w Radzie Ministrów, która skłania się ku neutralności.
Sandler musi zdecydować, czy podtrzyma publiczny sprzeciw, czy ustąpi.
Sandler podaje się do dymisji na znak protestu przeciw neutralności. 13 grudnia 1939 roku składa dymisję publicznie. W liście, opublikowanym w „Dagens Nyheter” (Sztokholm), wyjaśnia: „Nie mogę służyć rządowi, który zostawia naszych skandynawskich braci własnemu losowi”. Hansson zastępuje go Christianem Güntherem (umiarkowanym, byłym ambasadorem w Norwegii). Sandler pozostaje posłem do Riksdagu i zostaje przewodniczącym komisji spraw zagranicznych. Przez całą wojnę zimową domaga się maksymalnej pomocy dla Finlandii bez bezpośredniej interwencji – i to właśnie ta polityka zostaje w praktyce przyjęta (8 700 ochotników SFK, 84 000 karabinów itd.). W 1941 roku, po niemieckiej inwazji na ZSRR i przystąpieniu Finlandii do wojny kontynuacyjnej u boku Niemiec, Sandler surowo krytykuje rozwój wypadków w Finlandii. Pozostaje aktywny politycznie w SAP (szwedzkiej socjaldemokracji), w latach 1946–1950 jest ambasadorem, przewodniczy skandynawskim towarzystwom kulturalnym. Umiera w 1964 roku w wieku 80 lat. Jego dymisja z 1939 roku pozostaje jednym z najważniejszych aktów politycznych skandynawskiego XX wieku.
T02-039