, lat 50, od 1923 roku prezes Banku Finlandii, jest najbardziej cenionym ekonomistą w kraju. Liberalny demokrata, bez ścisłej przynależności partyjnej, ustabilizował markę fińską w latach dwudziestych i trzydziestych, wynegocjował w Londynie w 1931 roku restrukturyzację fińskiego zadłużenia, a od 1936 roku przygotowywał gospodarkę do wojny.
Po radzieckiej inwazji z 30 listopada 1939 roku rząd Aimo Cajandera (u władzy od 1937 roku) zostaje natychmiast zdyskredytowany – zlekceważył zagrożenie radzieckie i zaniedbał mobilizację w latach 1938–1939. 1 grudnia 1939 roku Cajander podaje się do dymisji. Prezydent musi w trybie pilnym powołać premiera, który będzie musiał jednocześnie prowadzić wojnę i negocjować pokój.
Wybór pada na Rytiego. Atuty: wyjątkowa wiarygodność ekonomiczna, potrzebna do zarządzania finansowaniem wojny (w najbliższych miesiącach Finlandia będzie musiała pożyczyć w Stanach Zjednoczonych 800 milionów marek), neutralność polityczna (do przyjęcia zarówno dla socjaldemokratów Väinö Tannera, jak i dla agrarystów Kallia), doświadczenie międzynarodowe (Ryti mówi po angielsku, francusku i niemiecku i ma kontakty w Londynie i Waszyngtonie).
Ryti musi skompletować skład rządu do prowadzenia wojny.
Ryti utworzył gabinet jedności narodowej, skupiający socjaldemokratów, agrarystów, Szwedów i konserwatystów. 2 grudnia 1939 roku powołał rząd jedności narodowej: (SDP) w Ministerstwie Spraw Zagranicznych w miejsce Eljasa Erkki (który podał się do dymisji 1 grudnia), (agrarysta) w Ministerstwie Obrony, (Szwed) w Ministerstwie Sprawiedliwości, Mannerheim (naczelny wódz). Ten gabinet doprowadził wojnę zimową do końca, wynegocjował pokój moskiewski (12 marca 1940 roku) i utrzymał niepodległość Finlandii. 27 listopada 1940 roku Kallio podał się do dymisji z powodów zdrowotnych; 19 grudnia Ryti został wybrany prezydentem Republiki Finlandii (w tajnym głosowaniu Kolegium Elektorskiego, już w 1. turze, 288 głosami na 300). Następnie jako głowa państwa prowadził wojnę kontynuacyjną 1941–1944. W sierpniu 1944 roku ustąpił, by umożliwić Mannerheimowi podpisanie rozejmu z ZSRR. Po wojnie został osądzony przez specjalny trybunał fiński, pod naciskiem Sojuszniczej Komisji Kontroli, w procesie osób odpowiedzialnych za wojnę (1945–1946) i skazany na 10 lat więzienia. Zwolniony w 1949 roku, ułaskawiony, zmarł w październiku 1956 roku. Od lat 70. XX wieku historiografia go rehabilituje.
T02-020