29 stycznia 1941 roku , dyktator Grecji i autor „Nie” wobec Mussoliniego, umiera nagle w Atenach na skutek infekcji, w samym środku zwycięskiej wojny z Włochami w Albanii. Jego odejście tworzy próżnię na szczycie greckiego państwa w krytycznym momencie: armia grecka, zwycięska, lecz wyczerpana, trzyma front albański, ale cień niemieckiej interwencji na Bałkanach rośnie.
Król mianuje jego następcą bankiera Aleksandrosa Korizisa, człowieka uczciwego, lecz bez politycznego formatu. Nowy szef rządu dziedziczy poważny dylemat strategiczny, dotąd rozstrzygany ostrożnością Metaksasa: czy zgodzić się na wysłanie brytyjskiego korpusu ekspedycyjnego na ziemię grecką, by przygotować się na niemiecki atak?
Metaksas zawsze odmawiał masowej brytyjskiej pomocy lądowej, obawiając się, że posłuży ona Hitlerowi za pretekst do inwazji na Grecję, a nie będzie dość silna, by ją powstrzymać. Korizis musi na nowo podjąć tę sprawę: utrzymać ostrożną linię poprzednika, przyjąć wojska brytyjskie, które proponuje Churchill, albo skupić wszystkie siły greckie przeciw Włochom, licząc na to, że Niemcy nie zaatakują.
Korizis w końcu przyjmuje wojska brytyjskie: w lutym i marcu 1941 roku, po misji Edena i generała Dilla w Atenach, Grecja zgadza się na lądowanie korpusu ekspedycyjnego Wielkiej Brytanii i Wspólnoty Narodów (operacja Lustre), wydzielonego z sił, które zwyciężyły w Libii. Zakład okazuje się chybiony: pomoc sojuszników, zbyt słaba, by zatrzymać Wehrmacht, daje Hitlerowi pretekst, którego szukał. Niemiecka inwazja z kwietnia 1941 roku (operacja Marita) w ciągu kilku tygodni zalewa Grecję. Korizis, załamany, popełnia samobójstwo 18 kwietnia 1941 roku. Śmierć Metaksasa pozbawia więc Grecję przywódcy w najgorszym momencie, a decyzja o przyjęciu Brytyjczyków przyspiesza próbę, której kraj chciał uniknąć.
T06-014