ma 58 lat. Od 1928 roku ten polski generał jest politycznie marginalizowany przez rządy pułkowników (sanację). Był premierem (1922–1923) i ministrem spraw wojskowych (1924–1925); w latach 30., na swoistym intelektualnym wygnaniu w Paryżu, publikował prace z zakresu doktryny wojskowej, m.in. „Przyszłą wojnę” (1934), w której przewiduje wojnę zmechanizowaną i decydującą rolę lotnictwa. Zmobilizowany we wrześniu 1939 roku, nie otrzymał żadnego dowództwa operacyjnego: Rydz-Śmigły i Beck uważali go za przeciwnika.
Po sowieckiej inwazji z 17 września Sikorski przedostaje się do Paryża przez Rumunię i Jugosławię. Prezydent , internowany w Rumunii, ma – zgodnie z polską konstytucją z 1935 roku – prawo wyznaczyć swojego następcę z zagranicy. Aby nie przekazać władzy Bolesławowi Wieniawie-Długoszowskiemu (związanemu z sanacją), wyznacza Władysława Raczkiewicza, umiarkowanego polityka niezwiązanego z żadnym obozem, który składa przysięgę w polskiej ambasadzie w Paryżu 30 września 1939 roku.
Raczkiewicz od razu mianuje Sikorskiego premierem i ministrem spraw wojskowych. 7 listopada 1939 roku Sikorski zostaje także Naczelnym Wodzem Polskich Sił Zbrojnych. Sikorski przejmuje trudne dziedzictwo: musi sprowadzić do Francji około 85 000 polskich żołnierzy, którzy uciekli do Rumunii i na Węgry, odbudować stosunki dyplomatyczne z Paryżem i Londynem i rozstrzygnąć wybuchową kwestię sowiecką: czy uznać sowiecką okupację wschodniej Polski?
Sikorski wybiera status quo: brak stosunków, brak uznania okupacji, ale bez formalnego zerwania. Brak formalnego zerwania, a zarazem brak uznania. Rząd polski na uchodźstwie uważa ZSRR za wrogie mocarstwo, lecz nie wypowiada mu wojny. To stanowisko przetrwa do niemieckiej inwazji na ZSRR (22 czerwca 1941 roku), kiedy Sikorski podpisze układ Sikorski–Majski (30 lipca 1941 roku), który przywróci stosunki dyplomatyczne, pozwoli utworzyć Armię Andersa na terytorium sowieckim z ocalałych polskich jeńców i obejmie zbiorową amnestią 1,7 miliona deportowanych Polaków. Odkrycie grobów katyńskich w kwietniu 1943 roku doprowadzi do ostatecznego zerwania z Moskwą. Sikorski ginie 4 lipca 1943 roku w katastrofie gibraltarskiej – w okolicznościach, których nigdy nie wyjaśniono. Sprawa jego następstwa w Londynie wywołuje rozłam polityczny wolnej Polski, który po 1945 roku skaże rząd na uchodźstwie na marginalizację.
T01-029