Od 1936 roku Belgia wycofała się ze zobowiązań z Locarno i porzuciła sojusz wojskowy z Francją na rzecz polityki niezależności: trzymać się z dala od bloków i mieć nadzieję, że nie zostanie wciągnięta w kolejną wojnę. Kraj otrzymał nawet z Berlina w 1937 roku gwarancję poszanowania swojej neutralności.
1 września 1939 roku Niemcy napadają na Polskę, a 3 września Londyn i Paryż wypowiadają im wojnę. Rządy francuski i brytyjski natychmiast naciskają na Brukselę, by stanęła po ich stronie albo przynajmniej podjęła rozmowy sztabowe w celu skoordynowania obrony terytorium Belgii na wypadek ataku niemieckiego.
i jego rząd muszą rozstrzygnąć: opowiedzieć się otwarcie po stronie aliantów, ryzykując sprowokowanie Hitlera, czy zachować ścisłą neutralność, a jednocześnie w pośpiechu przeprowadzić mobilizację i zbrojenia kraju.
Belgia zachowała ścisłą neutralność, jednocześnie mobilizując się i zbrojąc. 3 września 1939 roku rząd potwierdził swoją niezależność i odrzucił oficjalne rozmowy sztabowe, których domagały się Francja i Wielka Brytania, obawiając się, że posłużą one jako pretekst do niemieckiej inwazji. zezwolił jednak na nieoficjalne kontakty na wypadek wojny (za pośrednictwem brytyjskiego admirała floty Rogera Keyesa, swojego przyjaciela) oraz zarządził mobilizację powszechną i przyspieszone zbrojenia. Tę postawę neutralności uzbrojonej utrzymano do niemieckiej inwazji z 10 maja 1940 roku.
T01-100