W listopadzie 1941 roku student medycyny z Belgradu żyje w mieście przygniecionym niemiecką okupacją. Jugosławia została rozczłonkowana w kwietniu 1941 roku, Belgrad zbombardowany i oddany pod niemiecką administrację wojskową, obok której od 29 sierpnia działa marionetkowy rząd generała Milana Nedicia. W kraju wrze od oporu: czy przyłączyć się do komunistycznych oddziałów leśnych Tity, kontynuować studia medyczne, czy uciec na wieś?
Od 7 lipca 1941 roku powstanie wzniecone przez partię komunistyczną Tity ogarnia Serbię. Jesienią wyzwala ono cały obszar na zachodzie kraju: „Republikę Użycką”, pierwsze wyzwolone terytorium okupowanej Europy, wyposażone w organy administracji, prasę i warsztat zbrojeniowy. Obok partyzantów działają czetnicy Draży Mihailovicia, lecz oba ruchy wkrótce popadają w ostry konflikt o to, jaką postawę przyjąć wobec okupanta.
Niemieckie represje są wyjątkowo brutalne. 16 września 1941 roku Keitel nakazuje rozstrzelać od 50 do 100 zakładników za każdego zabitego niemieckiego żołnierza. Ta polityka osiąga szczyt w październiku masakrami w Kraljevie i Kragujevacu: w Kragujevacu ginie blisko 2 800 osób, w tym 144 licealistów zabranych w łapance prosto z ławek szkolnych. Dla studenta medycyny opór ma konkretny sens: oddziałom dramatycznie brakuje personelu medycznego.
Tysiące studentów i młodych Jugosłowian dołączyło w 1941 roku do partyzantów, wielu z nich popchnął do tego terror niemieckich represji po masakrach w Kraljevie i Kragujevacu. Kierowany przez Titę ruch wyzwolenia narodowego miał bardzo ciężki początek: Republika Użycka została zmiażdżona już w grudniu 1941 roku, a partyzanci zmuszeni do wycofania się do Bośni. Ruch jednak przetrwał i rósł, aż w 1945 roku stał się armią liczącą kilkaset tysięcy bojowników, która wyzwoliła kraj.
T09-015