WWII Decisions Online · Oblężony Leningrad: głód jako broń
Filtruj według tematu: 19
Filtruj według miejsca 1031
Filtruj według miejsca:
Zobacz pełną listę
20 listopada 1941
Leningrad, ZSRR
Andriej Żdanow, pierwszy sekretarz partii i szef obrony Leningradu

Oblężony Leningrad: głód jako broń

Jesienią 1941 roku Wehrmachtu i siły fińskie zamknęły pierścień wokół Leningradu. Hitler nie chce zdobywać miasta szturmem: zamierza je zagłodzić i zetrzeć z powierzchni ziemi. 8 września 1941 roku, w dniu zamknięcia lądowego okrążenia, bomby zapalające niszczą magazyny Badajewa, w których płonie kilka tysięcy ton mąki i cukru. W pułapce przed zimą znajduje się blisko 3 miliony cywilów, w tym setki tysięcy dzieci.

Kierownictwo miasta spoczywa na Andrieju Żdanowie, pierwszym sekretarzu partii w obwodzie, i na Radzie Wojskowej frontu. Wobec braku przygotowań do oblężenia zimowego zapasy żywności się wyczerpują, a rację chleba obniża się stopniowo. 20 listopada 1941 roku spada ona do najniższego poziomu: chleb staje się niemal jedynym pożywieniem, z domieszką 50–60% celulozy, otrąb i trocin sosnowych. Karta chlebowa dosłownie decyduje o tym, kto żyje, a kto umiera.

System kart dzieli ludność na kategorie. Pozostaje ustalić logikę tej hierarchii: przyznać największą porcję robotnikom zbrojeniowym i żołnierzom frontowym, ryzykując poświęcenie nieproduktywnych gąb? Chronić najpierw dzieci? A może narzucić jednakową rację dla wszystkich, nawet kosztem osłabienia tych, od których zależy militarne przetrwanie miasta?

Leningrad, listopad 1941, szef obrony miasta: jak Żdanow ma rozdzielić rację chleba?

Europa🇷🇺 RUŻycie cywilneStrategiaZbrodnie wojenne

Dowiedz się więcej o tym wydarzeniu

📄 Artykuły Wyszukiwarka Google 🖼 Obrazy Google Grafika ▶ Filmy Google Wideo 📍 Mapa Mapy Google
Zobacz pełną listę
T09-016

Zgłoś błąd

Zauważyłeś błąd na tej stronie? Daj nam znać — poprawimy go.

Odnośnik do strony: