17 listopada 1939 roku, w odwecie za demonstracje po śmierci studenta Jana Opletala, władze niemieckie jednym ruchem zamykają wszystkie czeskie szkoły wyższe. 9 studentów i działaczy zostaje rozstrzelanych bez procesu, ponad 1 200 zostaje wywiezionych do obozu Sachsenhausen, a blisko 15 000 studentów traci prawo do nauki.
Profesor Uniwersytetu Karola, nagle pozbawiony katedry, musi zdecydować, co zrobić ze swoją wiedzą i swoimi studentami. Wydziały zostają zapieczętowane, Gestapo obserwuje dawnych wykładowców, a każde nauczanie w duchu narodowym staje się aktem sprzeciwu.
Prowadzić dalej nauczanie w konspiracji, ryzykując deportację; wyjechać na emigrację, by dołączyć do czeskich uczonych przyjętych za granicą; albo zamienić katedrę na ruch oporu – każda droga stawia na szali życie.
Czeskie uniwersytety pozostały zamknięte do końca wojny. Wielu wykładowców i studentów postanowiło kontynuować naukę w konspiracji – w prywatnych kołach naukowych i tajnych seminariach – mimo stałego ryzyka aresztowania: zachowanie przekazu wiedzy narodowej uważano za formę oporu kulturalnego. Równolegle setki czeskich studentów wyjechały za granicę; Oxford przyjął studentów Uniwersytetu Karola na emigracji, wspieranych przez czechosłowacki rząd Beneša w Londynie. Dzień 17 listopada jest od tamtej pory obchodzony jako Międzynarodowy Dzień Studenta.
T01-127