7 grudnia 1939 roku pułkownika Andrieja Zielencowa – 17 000 ludzi, 48 czołgów T-26 i BT-7, 80 dział – wkracza od wschodu w rejon Suomussalmi (obszar leśny na północ od Kuhmo) z zadaniem strategicznym dotarcia do Oulu nad Zatoką Botnicką i przecięcia Finlandii na 2 części.
Po stronie fińskiej pułkownik , lat 47, dopiero co objął dowództwo nowej 9 Dywizji – formacji skleconej w pośpiechu z 27 Pułku i 64 Rezerwowego Pułku Piechoty, liczącej około 11 500 ludzi słabo wyposażonych, lecz wyszkolonych do walki zimowej na nartach. nie ma ani jednostek pancernych, ani ciężkiej artylerii.
Od 7 do 22 grudnia 163 Dywizja posuwa się zmotoryzowaną kolumną wąską leśną drogą Suomussalmi–Hyrynsalmi. Skrajny mróz (-40°C w nocy) unieruchamia pojazdy radzieckie, a ogniska biwakowe stają się doskonałymi celami dla fińskich patroli. Siilasvuo musi wybrać, gdzie skierować główny ciężar ataku w drugiej połowie grudnia: skupić całą dywizję na środku kolumny, by złamać dowodzenie; mnożyć jednoczesne, rozproszone szturmy, by rozbić radziecką spójność; albo zablokować ogon kolumny na drodze Raate, by uniemożliwić nadejście posiłków.
Siilasvuo stosuje rozszerzoną doktrynę motti, opartą na jednoczesnych, rozproszonych atakach: pozwala radzieckiej kolumnie zagłębić się w las, po czym wysyła bataliony lekkich narciarzy, które przecinają drogę w wielu miejscach, rozbijając dywizję na grupy po 200–500 ludzi. Od 23 do 30 grudnia 1939 roku siły fińskie systematycznie niszczą 163 Dywizję nocnymi atakami: zidentyfikowano 27 odrębnych motti, z których największe (3 200 ludzi) znajduje się we wsi Hulkonniemi. Okrążony Zielencow bezskutecznie próbuje się przebić 24 i 25 grudnia; 28 grudnia opór dywizji się załamuje, a jej resztki uchodzą po lodzie jeziora Kiantajärvi w stronę Juntusranty. Bilans z 30 grudnia 1939 roku: 7 500 poległych Sowietów, 3 500 jeńców, 5 000 zaginionych w lesie (w większości zamarzniętych), 27 zniszczonych czołgów, 75 zdobytych dział. 163 Dywizja zostaje rozbita. Sam Zielencow przeżywa klęskę: w czerwcu 1940 roku obejmuje dowództwo 88 Dywizji Strzeleckiej i zginie podczas niemieckiego nalotu 15 sierpnia 1941 roku. 31 grudnia Siilasvuo kieruje swoją dywizję na południowy wschód, by przechwycić 44 Dywizję Zmotoryzowaną. Suomussalmi zostaje okrzyknięte cudem wojskowym – straty fińskie wynoszą 900 zabitych i 1 770 rannych, czyli stosunek 1:8. Siilasvuo awansuje na generała brygady 1 stycznia 1940 roku. Później dowodzi III Korpusem podczas wojny kontynuacyjnej (1941–1944). Umiera w 1947 roku w wieku 54 lat.
T02-006