ma 34 lata, a przed wojną gospodaruje na roli w Rautjärvi (południowa Karelia). Służbę wojskową odbył w 34 pułku piechoty w 1925 roku i pozostaje aktywnym rezerwistą – w latach 30. uczestniczy w cywilnych zawodach strzeleckich, zdobywa pierwsze nagrody w strzelaniu do tarczy i w konkursach myśliwskich. Jego osobisty karabin to fiński Mosin-Nagant M28-30 (udoskonalony wariant karabinu radzieckiego), bez celownika optycznego. Häyhä woli celownik mechaniczny, dokładniejszy na krótkim dystansie i mniej widoczny.
30 listopada 1939 roku Häyhä zostaje zmobilizowany i skierowany na front Kollaa (północna Karelia), gdzie trafia do 3 Batalionu 34 Pułku pod dowództwem pułkownika Aaro Pajariego. Odcinka Kollaa broni około 5 000 Finów przeciwko 30 000 Sowietów z radzieckiej 56 Dywizji. Dewiza odcinka, wypowiedziana przez dowódcę dywizji Antero Svenssona, brzmi: „Kollaa kestää” – „Kollaa wytrzymuje”.
Häyhä dostaje zadanie strzelca wyborowego. Otoczenie narzuca brutalne ograniczenia: głęboki śnieg, mróz do -40°C, radziecka artyleria i patrole wypatrujące każdej pozycji strzeleckiej. Strzelec może dążyć do maksymalnego wyniku, ryzykując namierzenie, działać w składzie swojej drużyny albo dawkować swoje starcia, by wytrwać.
19 grudnia 1939 roku Häyhä rozpoczyna działania. Musi wybrać tempo działań na najbliższe tygodnie.
Häyhä wybiera wyważone zasadzki (1–2 dziennie) z częstą zmianą pozycji, by wytrwać w czasie. Jego osobista taktyka: biały kamuflaż, zakopywanie się w śniegu (czasem 3 godziny bez ruchu przy -40°C), celownik mechaniczny na dystansie 150–450 metrów, najwyżej 2–3 strzały na zasadzkę, by nie zostać namierzonym. Trzyma śnieg w ustach, żeby oddech nie tworzył widocznego obłoku pary. Od 19 grudnia 1939 roku do 6 marca 1940 roku (78 dni nieprzerwanej walki) według fińskich rejestrów wojskowych ma na koncie 505 potwierdzonych ofiar z karabinu, a do tego około 200 dalszych z pistoletu maszynowego Suomi KP/-31. Sowieci nadają mu przydomek Biełaja Smiert („Biała Śmierć”). Sowieci kilkakrotnie próbują go unieszkodliwić: ogień kontrbateryjny artylerii bez skutku, wysyłanie wyspecjalizowanych strzelców wyborowych (wszyscy zostają z kolei wyeliminowani), wreszcie celowane bombardowania lotnicze odcinka. 6 marca 1940 roku, na 6 dni przed pokojem moskiewskim, odłamek pocisku rozrywającego odrywa mu połowę dolnej szczęki. Ewakuowany nieprzytomny, jest operowany przez 14 godzin w szpitalu w Lahti. Przeżywa. Odbudowa szczęki wymaga 26 operacji w ciągu 7 lat. 28 sierpnia 1940 roku marszałek Mannerheim awansuje go bezpośrednio z kaprala na podporucznika – awans wyjątkowy. Häyhä zawsze odmawia uznawania go za bohatera – dziennikarzom odpowiada: „Zrobiłem to, czego wymagała sytuacja. Ktoś musiał to zrobić”. Po wojnie żyje jako rolnik i myśliwy w Ruokolahti, odmawia wywiadów, nie publikuje wspomnień. Umiera w kwietniu 2002 roku w wieku 96 lat.
T02-008