Pułkownik , 47 lat, obejmuje 2 lutego 1940 roku dowództwo fińskiej 12 Dywizji na froncie pod Kollaa, na jednym z najzacieklej zwalczanych odcinków wojny zimowej. Na północ od jeziora Ładoga jego dywizja zamyka drogę i linię kolejową prowadzące w stronę Loimoli, naprzeciw sowieckiej 8 Armii Grigorija Szterna, mającej miażdżącą przewagę w ludziach, czołgach i artylerii.
Od 7 grudnia 1939 roku garstka fińskich batalionów broni tego odcinka przeciw sowieckiej 56 i 164 Dywizji. Porucznik ujął ich upór w słynnym zdaniu: Kollaa kestää, „Kollaa wytrzymuje”. Na odcinku służą też i inni budzący postrach strzelcy wyborowi.
W lutym Sowieci wzmacniają odcinek 128 Dywizją i częścią 75 Dywizji oraz szykują zmasowane szturmy wspierane przytłaczającą artylerią. Przełamanie pozwoliłoby wyjść na tyły IV Korpusu generała Woldemara Hägglunda, który broni północnego brzegu Ładogi.
Svensson musi wybrać sposób przyjęcia uderzenia: przykuć swoich żołnierzy do głównej linii w obronie statycznej; rozbudować obronę w głąb, godząc się na lokalne cofnięcia i kontratakując w lasach; albo zażądać od dowództwa masowych posiłków, ryzykując odsłonięcie innych frontów.
Svensson rozbudowuje obronę w głąb, lokalnie oddaje teren i kontratakuje w lasach. Mimo generalnej ofensywy sowieckiej rozpoczętej 2 marca 12 Dywizja utrzymuje Kollaa aż do zawieszenia broni 13 marca 1940 roku, po 97 dniach walk od 7 grudnia. Straty szacuje się na około 1 500 zabitych i rannych po stronie fińskiej wobec około 8 000 po sowieckiej. Pokój moskiewski oddaje jednak cały ten region ZSRR. Svensson zostaje awansowany na generała majora 18 grudnia 1941 roku, w czasie wojny kontynuacyjnej, i umiera w 1946 roku. Zawołanie Kollaa kestää pozostało w Finlandii przysłowiowym wyrazem wytrwałości.
T02-041