Od wypowiedzenia wojny we wrześniu 1939 front zachodni zamarł: to „dziwna wojna”, miesiące oczekiwania bez większych walk. Zimą 1939–1940, jedną z najsurowszych stulecia, setki tysięcy francuskich żołnierzy dygocą w kazamatach linii Maginota i na placówkach wysuniętych, w mrozie, błocie i nudzie.
Dla ciebie, żołnierza, próbą nie jest ogień, lecz morale. Przedłużająca się bezczynność, rozłąka z rodzinami i wątpliwości co do sensu tej wojny, która nie nadchodzi, ciążą na oddziałach. Każdy odpowiada na to po swojemu: jedni apatią, drudzy wysiłkiem i ćwiczeniami, jeszcze inni szukaniem drogi ucieczki.
Możesz narzucić sobie dyscyplinę i ćwiczenia, by pozostać w gotowości i podtrzymywać kolegów. Możesz ulec wyczekiwaniu i nudzie, w rutynie, która rozbraja ducha walki. Możesz też szukać przepustek i sposobów, by uciec od tego życia. W mrozie placówek wysuniętych każdy dzień oczekiwania wystawia twoją determinację na próbę.
W wielu jednostkach w końcu przeważają wyczekiwanie i nuda: długa bezczynność dziwnej wojny, połączona z bardzo surową zimą i dowództwem, które rzadko potrafi porwać ludzi, podkopuje morale i wyszkolenie armii francuskiej; niektórzy pogrążają się w apatii i alkoholu, a nawet myślą o dezercji. Wielu obserwatorów, w tym w „Dziwnej klęsce”, wskaże ten rozkład jako jedną z głębokich przyczyn załamania z maja i czerwca 1940. Bynajmniej nie wszyscy żołnierze się załamują i niektóre jednostki pozostaną bojowe; jednak moralne wyczerpanie zimy 1939–1940 mocno zaważy na dalszym przebiegu wydarzeń. Przeciwnik tymczasem wykorzystał tę przerwę, by dopracować swój plan i wyszkolić wojska.
T02-080