, oficer RAF, opatentował zasadę silnika turboodrzutowego już w 1930 roku. W Lutterworth jego niewielka spółka Power Jets dopracowuje rewolucyjny silnik, ale środowisko lotnicze, zdominowane przez producentów silników tłokowych, pozostaje sceptyczne.
Jesienią 1940 roku Ministerstwo Lotnictwa wreszcie nadało projektowi status priorytetowy. Pojawia się więc rozstrzygające pytanie: kto ma budować te silniki i według jakiej strategii przemysłowej?
Whittle chce przede wszystkim doskonalić swoją maszynę we własnym warsztacie, w kolejnych próbach. Ministerstwo myśli już o tempie wojennej produkcji i o wielkich przemysłowcach zdolnych wytwarzać silniki masowo.
Ministerstwo Lotnictwa postanowiło powierzyć produkcję seryjną dużym zewnętrznym wytwórcom: już w 1940 roku zawarto kontrakty na silnik W.2 z firmami takimi jak Rover, ku wielkiemu niezadowoleniu Whittle'a, który obawiał się, że niedoświadczeni podwykonawcy zniekształcą jego konstrukcję. Spółka Power Jets zachowała rolę biura konstrukcyjnego i ośrodka prób. W.1 po raz pierwszy wzbił się w powietrze 15 maja 1941 roku na samolocie Gloster E.28/39. Rywalizacja z Roverem, a następnie przekazanie projektu firmie Rolls-Royce w 1943 roku trwale naznaczyły historię brytyjskiego silnika turboodrzutowego.
T05-052