kieruje formalnie neutralnymi Stanami Zjednoczonymi, na kilka tygodni przed wyborami prezydenckimi, w których ubiega się o bezprecedensową trzecią kadencję. Izolacjonizm pozostaje silny w Kongresie i w opinii publicznej: każdy gest wojskowy w stronę Azji może go drogo kosztować przy urnach.
Na Pacyfiku sytuacja gwałtownie się zaostrza. 27 września 1940 Japonia podpisała z Niemcami i Włochami pakt trzech; zajmuje też północ francuskich Indochin. Londyn w odpowiedzi postanawia ponownie otworzyć Drogę Birmańską, główny szlak zaopatrzenia nacjonalistycznych Chin, zamkniętą na 3 miesiące pod naciskiem Tokio.
4 października 1940 Churchill depeszuje do Roosevelta, że „proste działanie przemówiłoby może głośniej niż słowa”, i pyta, czy ten mógłby wysłać „eskadrę amerykańską, możliwie najsilniejszą, z przyjazną wizytą do Singapuru” – gest odstraszający w chwili, gdy ponowne otwarcie drogi, zaplanowane na 18 października, grozi sprowokowaniem Japonii.
W Waszyngtonie pomysł szybko napotyka poważne zastrzeżenia. Roosevelt musi rozstrzygnąć między demonstracyjną stanowczością wobec Tokio a ostrożnością wyborczą.
Roosevelt postanawia odmówić wysłania eskadry i poprzestać na dyskretnych środkach. Na naradzie 5 października admirał , szef operacji morskich, stanowczo sprzeciwia się wysłaniu eskadry, wspierany przez podsekretarza stanu Sumnera Wellesa, który cieszy się zaufaniem prezydenta. Roosevelt odrzuca demonstrację morską w Singapurze: byłaby zbyt prowokacyjna wobec Tokio i zbyt ryzykowna politycznie w przededniu wyborów, a przy tym dałaby pożywkę izolacjonistycznej opozycji. Droga Birmańska rzeczywiście zostaje otwarta ponownie 18 października, lecz bez amerykańskiego parasola morskiego, o który prosił Churchill. Dopiero w 1941 roku, wraz ze stopniowym zaostrzaniem się stanowiska amerykańskiego, Waszyngton zaangażuje się głębiej wobec Japonii.
T05-034